Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009

«Δεν θα αντάλλασα ποτέ το γέλιο της Καρδιάς μου με τα πλούτη όλου του Κόσμου» Χαλίλ Γκιμπράν






Γέλιο και με συνταγή γιατρού

Στις 2 Νοεμβρίου του 1905, το εκτενές ρεπορτάζ των «New York Times» με τίτλο
«Η χαμένη τέχνη του γέλιου» ξεκινούσε με τον προβληματισμό γύρω από την εξάντληση των αποθεμάτων του ανθρώπου σε γέλιο και το συμπέρασμα ότι ο κόσμος έπαψε να γελάει, αφού «ο πολιτισμός σκοτώνει τα αρχέγονα ένστικτα».
Η παρατήρηση των ερευνητών, που δεν ανατράπηκε ποτέ, ήταν ότι στη θέση του αυθόρμητου και του κεφάτου αναπτύχθηκαν το αλαζονικό, το ειρωνικό και άλλες συναφείς μορφές γέλιου.

Αν ο πολιτισμένος κόσμος «ξέχασε» πώς να γελά ή ακόμη και να χαμογελά εδώ και έναν αιώνα, η Ιατρική εδώ και πέντε δεκαετίες επιμένει να ερευνά και να καταλογίζει μόνο θετικά στοιχεία στην επίδραση του γέλιου, τόσο στη σωματική όσο και στην ψυχική υγεία.
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι οι ενήλικοι γελάμε 17 φορές τη μέρα, μέσος όρος που αυξάνεται την περίοδο της άνοιξης, ιδιαίτερα τις πρώτες ηλιόλουστες εβδομάδες που διαδέχονται το συνήθως μουντό χειμώνα διώχνοντας τις γνωστές «εποχιακές μελαγχολίες».

Τα παιδιά, αντίθετα, γελούν 300 φορές καθημερινά και δεν επηρεάζονται από τις εποχές. Για τα αίτια του γέλιου δεν υπάρχει σαφής επιστημονική απάντηση. Ανάμεσα στις επικρατέστερες θεωρίες είναι εκείνη του Φρόιντ, που το είδε ως «απελευθέρωση», ως κοινωνικά πιο αποδεκτό τρόπο έκφρασης της λανθάνουσας επιθετικότητας.

Η ένταση βρίσκει διέξοδο στο γέλιο, κι αυτό εξηγεί και την περίπτωση της πρόκλησής του από νευρικότητα. Εξάλλου, η θεωρία της «ανωτερότητας», που ανέπτυξε ο Πλάτωνας, υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι γελούν με τις ατυχίες των άλλων και
επιβεβαιώνεται στην πράξη, καθώς δεν είναι ασυνήθιστο να ξεκαρδιζόμαστε όταν κάποιος παραπατά και πέφτει μπροστά μας.

Το γέλιο είναι δώρο, όπλο και φάρμακο για τον άνθρωπο. Εχει αποδειχθεί ότι μπορεί να μειώσει έως και 20% τη χρήση παυσίπονων, λόγω της διέγερσης που προκαλεί στις φυσικές αντικαταθλιπτικές ουσίες του οργανισμού (ενδορφίνες και εγκεφαλίνες, που έχουν 200 φορές ισχυρότερη δράση από τη μορφίνη), ενώ η επίδρασή του στον εγκέφαλο είναι ανάλογη αυτής της κοκαΐνης.
Αποτελεί την καλύτερη άσκηση αεροβικής, αφού ένα λεπτό γέλιου ισοδυναμεί με δέκα λεπτά κωπηλασίας ή 15 λεπτά στατικού ποδήλατου, γυμνάζει τους μυς του προσώπου και καθυστερεί τη διαδικασία της γήρανσης. Ερευνες και πειράματα κατέδειξαν ότι το γέλιο είναι μεταδοτικό, ενώ άτομα που γελούν μαζί, συνεργάζονται καλύτερα.

Επιστήμονες εκτιμούν ότι οι άνθρωποι άρχισαν να γελούν πριν από 12 - 16 εκατομμύρια χρόνια, συγκλίνοντας στην άποψη ότι πρόκειται για βαθιά ριζωμένο ένστικτο. Εχουν εξακριβώσει, επίσης, ότι το γέλιο αποτελεί προνόμιο και ορισμένων άλλων θηλαστικών, όπως οι ουραγκοτάγκοι, οι χιμπαντζήδες, τα σκυλιά, τα ποντίκια κ.λπ.

Σήμερα, που ο αγχώδης τρόπος ζωής είναι δεδομένος και η ανάγκη του γέλιου πιο έντονη από ποτέ, δημιουργούνται στις πέντε ηπείρους κλινικές γέλιου και υιοθετείται ετήσιος εορτασμός για ό,τι μέχρι πριν από έναν αιώνα ήταν απλώς στη φύση μας.



ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΟΥΠΑΣΑΚΗΣ

Το γέλιο ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα
Η ιατρική επιστήμη ασχολείται σοβαρά με το γέλιο εδώ και 50 χρόνια. Εχουν γίνει χιλιάδες δημοσιεύσεις γύρω από τις ευεργετικές ιδιότητές του.
Βέβαια, ήδη από το 1935 ο Γάλλος γιατρός Pierre de Vachet οργάνωνε συνεδρίες γέλιου και διαπίστωσε την ταχύτερη ανάρρωση ασθενών που γελούσαν πολύ.

Η σημαντικότερη επίδραση του γέλιου εντοπίζεται στο ανοσοποιητικό μας σύστημα. Το γέλιο αυξάνει τη συγκέντρωση των αντισωμάτων στο αίμα, καθώς και των λευκών αιμοσφαιρίων, που είναι απαραίτητα για την αποτελεσματικότερη καταπολέμηση των λοιμώξεων. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ανθρώπινος οργανισμός γίνεται απρόσβλητος από τις ασθένειες, με το γέλιο βελτιώνει σημαντικά την άμυνά του.

Το ανοσοποιητικό σύστημα των ανθρώπων με αυξημένη αίσθηση του χιούμορ -όπως έχει δείξει σειρά ερευνών- είναι πιο ανθεκτικό απέναντι στα προβλήματα και στο καθημερινό στρες.

Παράλληλα, το γέλιο αποτελεί μια καταπληκτική οξυγονοθεραπεία. Οταν γελάμε, τουλάχιστον 400.000.000 πνευμονικές κυψελίδες τίθενται σε λειτουργία, δηλαδή τριπλάσιος αριθμός εκείνων που ενεργοποιούνται όταν αναπνέουμε κανονικά.
Με το γέλιο επιτυγχάνεται καλύτερη οξυγόνωση στους μυς του προσώπου μας, αλλά και σε όλο το σώμα, ενώ ύστερα από αυτό έχουμε πιο σωστή αναπνοή.

Μια άλλη ευεργετική ιδιότητά του σχετίζεται με τις αλλαγές που επιφέρει στο βιοχημικό περιβάλλον του οργανισμού μας, προκαλώντας την έκκριση των φυσικών, ενδογενών οπιοειδών του, που διαθέτουν ηρεμιστική δράση και προκαλούν ευφορία.

Το γέλιο συμβάλλει στην καλή λειτουργία του γαστροπεπτικού συστήματος. Ειδικά το ξεκαρδιστικό γέλιο δεν μας χαρίζει μόνο ζωντάνια και ενέργεια, δεν μας κάνει απλά να νιώθουμε γεμάτοι από δύναμη και υγεία, αλλά κινητοποιεί και τον πεπτικό μας σωλήνα, πραγματοποιώντας στο εσωτερικό της κοιλιακής χώρας ένα πολύτιμο για τη λειτουργία του γαστρεντερικού συστήματος σπλαχνικό μασάζ, με αποτέλεσμα να αιματώνονται καλύτερα το ήπαρ, το στομάχι και το πάγκρεας.
Η λανθασμένη διατροφή, ο τρόπος σκέψης και έκφρασης ή μη έκφρασης των διαφόρων συναισθημάτων και οι κάθε είδους ψυχοτραυματικές εμπειρίες, ιδίως όταν το συγκινησιακό φορτίο παραμένει ανέκφραστο, οδηγούν στην τοξίνωση του σύγχρονου ανθρώπου.

Οι τοξίνες παράγονται, κυρίως, στο γαστροπεπτικό σύστημα, προκαλούν απορρύθμιση του εντέρου, του αποκαλούμενου και «κοιλιακού εγκεφάλου», και πλήττουν σημαντικά το ανοσοποιητικό, το ορμονικό και το νευρομεταβιβαστικό σύστημα του οργανισμού.
Κι αυτό γιατί στο έντερο παράγεται το 75% του ανοσοποιητικού μας συστήματος και το 95% των αντικαταθλιπτικών και ηρεμιστικών του οργανισμού. Σε μια τέτοια κατάσταση το γέλιο έρχεται να λειτουργήσει ως ένας βασικός καθαρτήριος μηχανισμός, ενεργοποιώντας τον «κοιλιακό εγκέφαλο» και όλη τη διαδικασία της αποτοξίνωσης.

Από το γέλιο ευεργετούνται, ακόμη, η καρδιά και το κυκλοφορικό σύστημα, γιατί όταν γελάμε μειώνεται η υπέρταση.

Δυστυχώς, η σοβαροφάνεια έκανε το σημερινό άνθρωπο να ξεχάσει και να χάσει το γέλιο του.

Ο κ. Αλέξανδρος Λουπασάκης είναι γιατρός ολιστικής θεραπείας, δημιουργός του ψυχοσωματικού προγράμματος υγείας «Χαρούμενη Φυσική Ιατρική», συγγραφέας του βιβλίου «Γέλιο, η καλύτερη θεραπεία».


Tων Μαριας Παπαδημητριου και Νεκταριας Καρακωστα
Ελεύθερος Τύπος




Σωτήρης Μουστάκας-Απίστευτο γέλιο!!!!!




moustakas sotiris - ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ Η ΠΟΙΗΣΗ;



Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009

Η αληθινή αυτοεκτίμηση απαιτεί ειλικρινή αντίληψη των δυνατοτήτων αλλά και αποδοχή των αδυναμιών μας




Αυτοεκτίμηση: Το κλειδί της ψυχικής ισορροπίας


«Εκτιμώ τον εαυτό μου» σημαίνει ότι έχω μια θετική εικόνα του εαυτού μου ως ένα άξιο, ικανό και αγαπητό άτομο. Πόσοι, αλήθεια νοιώθετε έτσι;


Όλοι όσοι επισκέπτονται το γραφείο ενός Ψυχολόγου, έχουν ως κεντρικό τους ζήτημα –ακόμη και αν δεν το έχουν αντιληφθεί - , την έλλειψη αυτοεκτίμησης και αγάπης για τον εαυτό τους.

Προβλήματα, όπως, άγχος, φόβος, ενοχές, έλλειψη ορίων στις ερωτικές σχέσεις, συγκρούσεις με το άλλο φύλλο, δυσκολία στην επικοινωνία με τα παιδιά, παχυσαρκία, και τόσα άλλα είναι συμπτώματα της χαμηλής αυτοεκτίμησης.



Αυτοεκτίμηση και κατάθλιψη

Αν και η χαμηλή εκτίμηση του εαυτού μας δεν καταλήγει υποχρεωτικά στην κατάθλιψη, έρευνες έχουν αποδείξει ότι συχνά πηγαίνουν χέρι – χέρι. Όλα τα άτομα που υποφέρουν από κατάθλιψη έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και όλα τα άτομα με τιμωρητική στάση απέναντι στον εαυτό τους τείνουν να παραιτούνται από την προσπάθεια να βελτιώσουν τη διάθεσή τους, μιας και παίρνουν ως δεδομένο ότι είναι ανίκανοι για κάτι τέτοιο.



Όταν η αυτοεκτίμηση απουσιάζει

Όταν δεν εκτιμώ τον εαυτό μου, σαμποτάρω κάθε σχέση και επιλογή της ζωής μου. Δρω και σκέφτομαι αυτοκαταστροφικά. Μια γυναίκα που ποτέ δεν έμαθε να αγαπά και να αποδέχεται τον εαυτό της, δυσκολεύεται, για παράδειγμα, να ξεκινήσει ερωτικές σχέσεις (όλοι οι άντρες της μοιάζουν προβληματικοί, δεν βρίσκει άντρες για γνωριμία, οι άντρες την εγκαταλείπουν νωρίς σε μια σχέση κ.ά.). Άλλες φορές μια τέτοια γυναίκα μπορεί να εκδηλώσει την έλλειψη αυτοεκτίμησής της επιλέγοντας απορριπτικούς συντρόφους που την ακυρώνουν, την υποτιμούν, της εκμεταλλεύονται, την κακοποιούν σωματικά ή εμφανώς «ρουφούν» βάναυσα όλη της την ενέργεια (αυτούς τους άντρες τους ονομάζω «ενεργειακούς βρικόλακες»).



Ο, τι γυαλίζει δεν είναι χρυσός…

Φυσικά δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε το προφίλ ορισμένων «ψευτοδυνατών» ατόμων, που με τέχνη καμουφλάρουν την έλλειψη αυτοεκτίμησής τους. Είναι εκείνοι που κομπάζουν για τα κατορθώματά τους, διεκδικούν μόνιμα το ενδιαφέρον των άλλων, είναι υπεροπτικοί, μιλούν τακτικά για τις επιτυχίες τους και συχνά υποτιμούν τους άλλους. Μπορεί, για παράδειγμα, να έχουμε έναν εργασιομανή και επαγγελματικά πολύ επιτυχημένο άντρα, που να εκδηλώνει τη χαμηλή του αυτοεκτίμηση στον τομέα των ερωτικών σχέσεων. Ένας τέτοιος άντρας αποφεύγει να συνδέεται ερωτικά για μεγάλα χρονικά διαστήματα, φοβάται τη δέσμευση, πανικοβάλλεται, προτιμά τις διπλές σχέσεις, εγκαταλείπει τις συντρόφους του, είναι μυστικοπαθής και απόμακρος και συχνότατα οι σύντροφοί του παραπονούνται για έλλειψη φροντίδας και επικοινωνίας. Με άλλα λόγια, συχνά πίσω από τη διαρκή αγωνία ενός ατόμου να αποδείξει την αυτοαξία του, κρύβεται μια βαθύτατη αίσθηση ανεπάρκειας.



Αγάπα τον εαυτό σου!

Η αυτοεκτίμηση είναι η πιο καθοριστική κινητήριος δύναμη στη ζωή
.
Είναι το σημαντικότερο «καύσιμο» για την ψυχική μας υγεία, και βέβαια καθορίζει όλους τους τομείς της ζωής. Όταν η αυτοεκτίμησή μας είναι υψηλή εργασιακά παράγουμε περισσότερο, συνδεόμαστε ερωτικά καλύτερα, διεκδικούμε καλύτερης ποιότητας σεξ, είμαστε ποιο αποτελεσματικοί και τρυφεροί γονείς, διατηρούμε ισχυρότερες φιλίες.

Όσοι αγαπούν και εκτιμούν τον εαυτό τους, δεν σημαίνει ότι νοιώθουν πάντα ικανοί και υπέροχοι. Συχνά μπορεί να αμφισβητήσουν τον εαυτό τους ή να νιώσουν αβεβαιότητα για μια επιλογή που θα κάνουν. Το σίγουρο είναι ότι όλα αυτά δεν κλονίζουν τη γενικότερη αίσθηση επάρκειας που νιώθουν. Εκείνος που νιώθει αυτοεκτίμηση, είναι έτοιμος να διδαχθεί από τα λάθη του, δεν διαλύεται όταν δέχεται την κριτική των άλλων, δεν αποθαρρύνεται από τα εμπόδια που παρουσιάζονται στη ζωή. Επίσης, είναι ανοιχτός και επικοινωνιακός, δέχεται με χαρά τη βοήθεια των άλλων, θεωρεί όταν αξίζει την αγάπη των ανθρώπων γύρω του και δεν νιώθει τρόμο στην ιδέα της αποτυχίας.

Ο άνευ όρων θαυμασμός του εαυτού μας κατασκευάζει μια ευάλωτη ψευτο-αυτοεκτίμηση. Η αληθινή αυτοεκτίμηση απαιτεί ειλικρινή αντίληψη των δυνατοτήτων αλλά και αποδοχή των αδυναμιών μας. Μπορεί να είστε πολύ ικανοί στα μαθηματικά, αλλά αδύναμοι στο γραπτό λόγο. Εντοπίστε τη δυνατότητά σας, χαρείτε για αυτή και αποφύγετε να νιώσετε «αποτυχημένοι» για την αδυναμία σας.

Συγχωρείστε τον εαυτό σας για πιθανόν άστοχες επιλογές του παρελθόντος και δείτε τις σαν ευκαιρίες για μάθηση και αυτοεξέλιξη. Κερδίζοντας την εσωτερική μάχη της αυτοεκτίμησης, είναι σαν να κερδίζετε τη μάχη με τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής.



Θέλετε να είστε ο νικητής;

Μπορείς να χτίσεις τη αυτοεκτίμηση όταν…

Σταματήσεις να κριτικάρεις αρνητικά τον εαυτό σου για κάθε λάθος ή παράλειψη

Σταματήσεις να σκέφτεσαι συνεχώς το χειρότερο

Επιβραβεύεις τον εαυτό σου για κάθε καλή προσπάθεια που έκανες

Επιτρέψεις στον εαυτό σου να μην ντρέπεται να ζητήσει βοήθεια από τους άλλους όταν χρειάζεται

Αντιμετωπίσεις με επιείκεια και αγάπη όλα τα αρνητικά σου χαρακτηριστικά

Φροντίζεις συστηματικά το σώμα σου

Συνειδητοποιήσεις ότι σε κάθε περίπτωση που θεωρείς ότι ήσουν «λάθος», «αποτυχημένος/η ή ανεπαρκής, να συγχωρήσεις τον εαυτό σου και να συνειδητοποιήσεις ότι έκανες ό,τι καλύτερο μπορούσες σύμφωνα με τις δυνατότητες και την συνειδητότητα που είχες τότε.
www.lovesmiles.gr





Nanourisma




Areti Ketime Nanourisma




Mariza Koch - Nanourisma




Giannis Xaroulis-Nanourisma


Τρίτη 13 Ιανουαρίου 2009

Πόσες φορές δεν έχουμε πει «μπήκα να ψωνίσω δυο-τρία πραγματάκια και βγήκα με ένα καρότσι γεμάτο»;




Οι πολλές επιλογές οδηγούν στην ευτυχία;


Η «ελευθερία της επιλογής» έχει γίνει το σλόγκαν της εποχής μας και σχετίζεται με κάθε πλευρά της ζωής μας: με την επιλογή εργασίας ή σχολείου για το παιδί, με την επιλογή συντρόφων ή παπουτσιών. Μερικές φορές, όμως, οι πάρα πολλές επιλογές, αντί να μας απελευθερώνουν μας κάνουν δέσμιους τους και μας φυλακίζουν.

Πόσες φορές δεν έχουμε πει «μπήκα να ψωνίσω δυο-τρία πραγματάκια και βγήκα με ένα καρότσι γεμάτο»; Στο σούπερ μάρκετ, βλέπουμε χίλια-δυο προϊόντα που μας τραβούν την προσοχή, ίσως μας δίνουν και εκπτωτικά κουπόνια για να δοκιμάσουμε κάτι νέο, κάποιο προϊόν είναι σε προσφορά, κάποιο άλλο δείχνει ολόφρεσκο, εκμεταλλευόμαστε λοιπόν την ευκαιρία και ξεχειλίζουμε το καρότσι μας με πράγματα τα οποία τελικά δε χρειαζόμαστε και καταλήγουμε να πετάξουμε ή να στοκάρουμε στα ράφια των ντουλαπιών μας, μέχρι να λήξουν.

Μια τέτοια συμπεριφορά δεν έχει μεγάλες συνέπειες, πέρα από το άδειασμα του προτοφολιού. Τι γίνεται όμως με άλλου είδους συμπεριφορές, όπου οι πολλές επιλογές οδηγούν σε επιπόλαιες αποφάσεις;

Είναι συχνό το φαινόμενο να διαλύονται σχέσεις ή γάμοι που δεν είχαν κανένα πρόβλημα, μόνο και μόνο επειδή το ένα από τα δύο μέλη γνώρισε κάποιο άλλο άτομο που του φάνηκε καλύτερο και δοκίμασε τη νέα αυτή «επιλογή», χωρίς να σκεφτεί άλλες συνέπειες.



Ευχαρίστηση και έλεγχος της ζωής

Γιατί λοιπόν οι επιλογές αποτελούν τόσο σοβαρό ζήτημα; Η κοινή λογική μας λέει ότι το να έχουμε επιλογές είναι καλό πράγμα: μας δίνει ευχαρίστηση και την αίσθηση ότι ελέγχουμε τη ζωή μας. Αντίθετα, η ζωή χωρίς επιλογές μας φέρνει στο μυαλό μια σκοτεινή εικόνα, την αίσθηση της φτώχιας, της καταπίεσης, της μιζέριας.

Η δυνατότητα επιλογής μας κάνει να μπορούμε να εκφράσουμε το ποιοι είμαστε, να δείξουμε την ατομική μας ταυτότητα και τι αξίζει για εμάς τους ίδιους. Αυτά όλα τα πετυχαίνουμε μέσα από τις επιλογές που έχουμε για να διαχειριστούμε την εμφάνισή μας, το στυλ της ζωής μας, τη δουλειά, την οικογένεια, τις φιλίες μας.

Σήμερα δεν υπάρχουν μόνο πάμπολλα προϊόντα από τα οποία μπορεί να επιλέξει κανείς ακόμα και για τις καθημερινές του ανάγκες, αλλά επίσης υπάρχουν και πολλές επιλογές στον τρόπο ζωής που επιθυμεί να διαμορφώσει.

Τι συμβαίνει όμως με όλες αυτές τις επιλογές; Μας κάνουν πράγματι πιο ευτυχισμένους; Από τη μία, οι επιλογές προσφέρουν πολλές και διαφορετικές ευκαιρίες, από την άλλη όμως προκαλούν μια αίσθηση άγχους, αναποφασιστικότητας, ίσως και παράλυσης: «τι να κάνω; Ποιο από τα δύο να επιλέξω; Τι είναι το καλύτερο; Μπερδεύτηκα! Ας το ξανασκεφτώ!».



Επιλογές = ευτυχία;

Η πληθώρα των επιλογών δεν αποτελεί εγγύηση ευτυχίας. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, όσο περισσότερες επιλογές έχει κανείς τόσο πιο παγιδευμένος και δυστυχισμένος αισθάνεται, επειδή ακριβώς δεν μπορεί να αξιολογήσει τα υπέρ και τα κατά τους και φοβάται ότι αν κάνει τη μία επιλογή θα χάσει την άλλη, η οποία ίσως είναι καλύτερη.

Έτσι λοιπόν, όταν κάποιος έχει πάρα πολλές επιλογές μπορεί εύκολα να οδηγηθεί στην αναποφασιστικότητα και να παραλύσει, μη κάνοντας τίποτα και χάνοντας τελικά κάτι σημαντικό.

Για παράδειγμα, όταν κάποιος αναρωτιέται σε ποιο ασφαλιστικό επενδυτικό πρόγραμμα να επενδύσει τα χρήματά του για να τα έχει στα γεράματα, εύκολα μπορεί να αναβάλει την απόφαση, εξετάζοντας τις διαφορετικές επιλογές και προσπαθώντας να συλλέξει περισσότερες και σίγουρες πληροφορίες για το «καλύτερο» επενδυτικό πρόγραμμα, χάνοντας στο μεταξύ την ευκαιρία να κάνει κάποια επένδυση.

Ακόμα και όταν κάποιος που είναι αναποφάσιστος και βασανίζεται ανάμεσα σε πολλές επιλογές τελικά διαλέξει κάτι, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα είναι ιδιαίτερα ευτυχισμένος, αφού θα σκιάζει την επιλογή του το συννεφάκι της αμφιβολίας: «διάλεξα τελικά το καλύτερο, ή μήπως κάτι άλλο ήταν πιο καλό;».

Αυτή η τελευταία αίσθηση του ανικανοποίητου πηγάζει από ένα «κοκτέιλ» σκέψεων και συναισθημάτων: το άτομο μετανιώνει για την απόφασή του, έχει την αίσθηση ότι έχασε κάποια άλλη καλή ευκαιρία και αν συγκρίνει την επιλογή του με τις ανάγκες του ίσως διαπιστώσει ότι δεν ταιριάζουν απόλυτα, κι έτσι μπορεί να του γεννηθεί η αίσθηση ότι έκανε λάθος και ότι τελικά έπρεπε να είχε διαλέξει κάτι άλλο.



Το κυνήγι του μέγιστου ή της ευχαρίστησης;

Σε γενικές γραμμές, όταν πρόκειται να κάνει κανείς επιλογές, οι άνθρωποι εμπίπτουν σε δύο μεγάλες κατηγορίες: σε αυτούς που αναζητούν το μέγιστο και σε αυτούς που αναζητούν την ευχαρίστηση.

Αυτοί που ψάχνουν για το «μέγιστο», δηλαδή για το απολύτως καλύτερο στις επιλογές τους, ταλαιπωρούνται πολύ περισσότερο από αυτούς που ψάχνουν απλώς για κάτι «αρκετά καλό», ώστε να νιώθουν στη συνέχεια ευχαριστημένοι.

Αυτοί που ψάχνουν το απολύτως «μέγιστο», καθυστερούν πολύ να ψωνίσουν, να πάρουν αποφάσεις, κάνουν χίλιες-δυο συγκρίσεις και αγωνιούν για το αν η επιλογή τους είναι τελικά η καλύτερη ή αν τους ξέφυγε κάτι ακόμα καλύτερο από αυτό που διάλεξαν.

Έτσι, αυτός που ψάχνει για το καλύτερο, μπορεί να αγωνιά μπροστά στο ράφι με τις οδοντόπαστες ή τα σαμπουάν συγκρίνοντας συστατικά, τι προσφέρουν χρώμα, άρωμα, μέγεθος, συσκευασία, τιμή, ενώ θα μπορούσαν να είχαν διαλέξει γρήγορα και να αξιοποιήσουν το χρόνο τους με καλύτερο τρόπο.

Αντίθετα, αυτοί που επιθυμούν να διαλέξουν κάτι για να ευχαριστηθούν, δεν μπαίνουν σε τόσο πολύπλοκες και χρονοβόρες διαδικασίες κι έτσι τους μένει χρόνος κι ενέργεια και για άλλα πράγματα.




Πώς να χειριστείτε τις πολλές επιλογές

* Επικεντρώστε τις επιλογές σας στα σημαντικά πράγματα και δεχτείτε ότι ίσως χάσετε κάποιες ευκαιρίες
* Να διαλέγετε αλλά να μην το παρακάνετε στη σύγκριση και την ανάλυση
* Μη μετανιώνετε
* Δεχτείτε ότι πολλές φορές το διαφορετικό, αυτό που δεν επιλέχθηκε δείχνει καλύτερο
* Μην έχετε πολύ υψηλές προσδοκίες από τις επιλογές σας. Στο κάτω-κάτω είναι απλώς ένα προϊόν
* Μην ξεχνάτε ότι ο ενθουσιασμός από την επιλογή σας θα ξεθυμάνει σύντομα


Δρ Λίζα Βάρβογλη, Ph.D. Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια, Νευροψυχολόγος



ENYA - A Day Without Rain




Παρασκευή 9 Ιανουαρίου 2009

"Σουνάντα, είμαι σαν τον άνεμο. Μπορείς να κρατήσεις τον άνεμο μέσα στην γροθιά σου; ΄Ετσι είμαι. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσεις.



"Θα είμαι πάντα εκεί, μαζί σου"

Ποια ήταν η φύση της σχέσης μου με τον Κρίσνατζι; Υπήρχε στοργή και ήμουν εντελώς ανοιχτή απέναντί του. Ωστόσο υπήρχε πάντα και μια αίσθηση ότι ποτέ δεν τον ήξερα πραγματικά. Μπορούσε να μου λέει, "Σουνάντα, είμαστε φίλοι. Αν αρχίσω να έχω γεροντική άνοια και την παρατηρήσεις, πρέπει να μου το πεις." Ήταν τόσο ανοιχτός κι ωστόσο ήταν, με μια βαθιά έννοια, άγνωστος.
Κάποτε τον ρώτησα: "Τι είδους σχέση έχω μαζί σου;" Η απάντησή του ρίχνει λίγο φως σε ό,τι μπορούσε να περιμένει κανείς ή να μην περιμένει από 'κείνον. "Σουνάντα, είμαι σαν τον άνεμο. Μπορείς να κρατήσεις τον άνεμο μέσα στην γροθιά σου; ΄Ετσι είμαι. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσεις. Γι' αυτό σου λέω, μην προσκολλιέσαι σε μένα.. Το 'χω πει και σ' άλλους, να μην προσκολλώνται σε μένα.".
Του είπα ότι έβλεπα καθαρά πως δεν υπήρχε προσωπική σχέση μαζί του. Αυτή η σχέση δεν ήταν σαν οποιαδήποτε άλλη κανονική σχέση στοργής. Του είπα: "Για παράδειγμα, αν πέθαινε κάποιο κοντινό μου πρόσωπο, δε θα μπορούσα να έρθω σε σένα για παρηγοριά." Απάντησε: "Το τοποθετείς λάθος. Μην το τοποθετείς έτσι. ΄Εχω στοργή για τους ανθρώπους. Αλλά λέω, μην προσκολλιέστε πάνω μου, γιατί είμαι σαν τον άνεμο· δεν μπορείτε να τον κρατήσετε. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσετε."
Ωστόσο, υπήρξε και κάτι άλλο που μου είπε αργότερα που μου έδωσε μια αίσθηση δύναμης και συμπαράστασης. ΄Ηταν κάτι που είχε ένα "μυστικιστικό" χαραχτήρα: "Κάνε το σωστό και θα είμαι πάντα εκεί, μαζί σου."

Από το βιβλίο της SUNANDA PATWARDHAN,
"A vision of the sacred. My personal journey with Krishnamurti"





Θα γελασεις απ'τα βαθη των χρυσων σου ματιων
Ειμαστε μεσ'το δικο μας κοσμο
Η πιο ομορφη θαλασσα
ειν'αυτη που δεν εχουμε ακομα ταξιδεψει
Τα πιο ομορφα παιδια
δεν εχουν μεγαλωσει ακομα
Τις πιο ομορφες μερες μας
δεν τις εχουμε ζησει ακομα
Κι αυτο που θελω να σου πω
το πιο ομορφο απ'ολα
δεν στοχω πει ακομα


Η πιο ομορφη θαλασσα




Maria Dimitriadi "dromoi palioi"

Ζωντανή μαγνητοσκόπηση από συναυλία στο Παλλάς το 1989.

"Δρόμοι παλιοί" σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη.
Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη, στο πιάνο ο Τάσος Καρακατσάνης, στη κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου




Διώξε τη λύπη παλικάρι

Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι

Πώς να' βγω και να περπατήσω

Τα λόγια του να θυμηθώ

Με το φεγγάρι πώς

Αχ, πώς να τραγουδήσω

Με το φεγγάρι πώς να παρηγορηθώ

Manos Hadjidakis-Maria Dimitriadi"diokse ti lypi palikari"


"Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι" Μουσική Μάνος Χατζιδάκις, στίχοι Περγιάλης-Χατζιδάκις.
Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη, παίζει πιάνο ο Στέφανος Κορκολής και κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου.




“Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μoνoπάτι προς αυτήν, και δεν μπoρεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρσμo, καμιά θρησκεία, καμιά oργάνωση...”

Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2009

Η «ορμόνη της αγάπης» εμπλέκεται και στις ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις



Η «ορμόνη της αγάπης» φαίνεται να βοηθά και στην αναγνώριση προσώπων

Η «ορμόνη της αγάπης» εμπλέκεται και στις ευρύτερες κοινωνικές σχέσεις

Η ορμόνη ωκυτοκίνη, που συνδέεται με τη δημιουργία συναισθηματικών δεσμών, με τη μητρότητα αλλά και με τον οργασμό, φαίνεται ότι βοηθά και στην αναγνώριση οικείων προσώπων, δείχνουν τα πειράματα νευροεπιστημόνων στην Ελβετία.

Ανδρες εθελοντές στους οποίους χορηγήθηκε η «ορμόνη της αγάπης» αναγνώρισαν πιο εύκολα φωτογραφίες προσώπων που είχαν δει νωρίτερα, ενώ οι επιδόσεις τους στην αναγνώριση άψυχων αντικειμένων δεν έδειξαν βελτίωση, αναφέρουν οι ερευνητές στην επιθεώρηση Journal of Neuroscience.

Η ωκυτοκίνη είναι γνωστό εδώ και χρόνια ότι παίζει πολλαπλούς ρόλους στην συναισθηματική ζωή των θηλαστικών. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει μεταξύ άλλων ότι εμπλέκεται στη σύναψη συναισθηματικού δεσμού ανάμεσα στις μητέρες και τα παιδιά τους και μεταξύ ερωτικών συντρόφων, και εκκρίνεται στη διάρκεια της σεξουαλικής πράξης και στα δύο φύλα. Επίσης, δίνει το σήμα για την έναρξη του τοκετού και ενεργοποιεί την παραγωγή γάλακτος για τον θηλασμό.

Νεώτερες μελέτες δίνουν ενδείξεις ότι η ορμόνη παίζει ρόλο και στην εγκαθίδρυση διαπροσωπικής εμπιστοσύνης, στην κοινωνική αυτοπεποίθηση και γενικότερα στις κοινωνικές σχέσεις.

Στην τελευταία έρευνα, αναφέρει το Reuters, ο Πίτερ Κλάβερ και οι συνεργάτες του στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης έδειξαν σε 44 άνδρες φωτογραφίες διαφόρων προσώπων και άψυχων αντικειμένων. Στη συνέχεια οι μισοί εθελοντές έλαβαν ωκυτοκίνη σε μορφή ρινικού σπρέι, ενώ οι υπόλοιποι έλαβαν εικονικό φάρμακο (placebo).

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ομάδα που έλαβε ωκυτοκίνη παρουσίασε βελτιωμένη επίδοση στην αναγνώριση των προσώπων, ενώ η ικανότητα αναγνώρισης αντικειμένων παρέμεινε σταθερή.

Φαίνεται ότι μια στιγμιαία αύξηση στα επίπεδα της ωκυτοκίνης βοηθά τον εγκέφαλο να αντιληφθεί ότι το πρόσωπο που κοιτά είναι οικείο, υποθέτει η ομάδα του
Δρ Κλάβερ.

Newsroom ΔΟΛ




Ωκυτοκίνη

Η ωκυτοκίνη είναι μια ορμόνη που παράγεται από νευρικά κύτταρα του υποθαλάμου και μεταφέρεται, μέσω των νευραξόνων τους, στον οπίσθιο λοβό της υπόφυσης, απ’όπου αποδεσμεύεται στην κυκλοφορία. Είναι μια πεπτιδική ορμόνη, που αποτελείται από εννέα αμινοξέα. Παρουσιάζει δομικές ομοιότητες με την αντιδιουρητική ορμόνη, από την οποία διαφέρει μόνο σε δύο αμινοξέα.

Κατά το θηλασμό, τα νευρικά ερεθίσματα από τη διέγερση της θηλής του μαστού μεταφέρονται στον εγκέφαλο και αποτελούν το ερέθισμα για την έκκριση ωκυτοκίνης. Η ορμόνη αυτή μεταφέρεται με το αίμα στους μαστούς, όπου επάγει τη σύσπαση των μυοεπιθηλιακών κυττάρων των γαλακτοφόρων πόρων και αδένων. Με τον τρόπο αυτό υποβοηθείται η εκροή του γάλακτος, μέσω των γαλακτοφόρων πόρων, προς τη θηλή του μαστού.

Κατά τη διάρκεια του τοκετού εκκρίνεται επίσης ωκυτοκίνη. Μέσω της κυκλοφορίας μεταφέρεται στη μήτρα, όπου προκαλεί σύσπαση των τοιχωμάτων της. Συχνά, υπάρχει ανάγκη ενίσχυσης των ωδίνων της μήτρας κατά τη διάρκεια του τοκετού. Στις περιπτώσεις αυτές, χορηγείται ωκυτοκίνη, ως φάρμακο, με ενδοφλέβια έγχυση. Στη λοχεία, η ωκυτοκίνη βοηθάει, με τις συσπάσεις που προκαλεί στη μήτρα, στην αποβολή των λόχιων και την υποστροφή της μήτρας στο αρχικό της μέγεθος. Και στα δύο φύλα ωκυτοκίνη εκκρίνεται και κατά τη διάρκεια του οργασμού.
panacea.med.uoa.gr



ΜΙΣΙΡΛΟΥ - ΔΑΝΑΗ


Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009

«σύνδρoμo burnout ή σύνδρoμo oλoκληρωτικής εξάντλησης»



Σύνδρoμo burnout

Περίληψη:
Με τoν όρo «σύνδρoμo burnout ή σύνδρoμo oλoκληρωτικής εξάντλησης» αναφέρεται η κατάσταση εκείνη, κατά την oπoία τo άτoμo βιώνει εξάντληση, απoπρoσωπoπoίηση και αίσθημα αναπoτελεσματικότητας, ως απoτέλεσμα ψυχoπιεστικών συνθηκών στην επαγγελματική τoυ ζωή. Τo σύνδρoμo εμφανίζεται συχνότερα σε άτoμα πoυ επιτελoύν κoινωνικό λειτoύργημα, όπως σε ιατρoύς, νoσηλευτές, εκπαιδευτικoύς και κoινωνικoύς λειτoυργoύς. Τo παρόν άρθρo αναφέρεται στην αιτιoπαθoγένεια τoυ συνδρόμoυ, στoυς πρoδιαθεσικoύς παράγoντες για την εμφάνισή τoυ και στoυς τρόπoυς πρόληψης και αντιμετώπισής τoυ.

Λέξεις ευρετηρίoυ: Σύνδρoμo burnout, επαγγελματικό stress, εξάντληση, απoπρoσωπoπoίηση, αίσθηση αναποτελεσματικότητας.

Τo σύνδρoμo burnout, ή σύνδρoμo oλoκληρωτικής εξάντλησης, απoτελεί μια μακρoπρόθεσμη αντίδραση στo επαγγελματικό stress και εμφανίζεται κυρίως σε άτoμα πoυ ασκoύν κoινωνικό λειτoύργημα[1]. Έχει περιγραφεί ως ένα τρισδιάστατo σύνδρoμo: εξάντληση, απoπρoσωπoπoίηση και αίσθημα αναπoτελεσματικότητας απoτελoύν τις συνιστώσες τoυ.

Η συναισθηματική και ψυχoλoγική επιβάρυνση πoυ χαρακτηρίζει τα επαγγέλματα πoυ πρoσβάλλoνται συχνότερα από τo σύνδρoμo -ιατρoί, νoσηλευτές, εκπαιδευτικoί[2], κoινωνικoί λειτoυργoί- oδηγεί στη γρήγoρη κατανάλωση των ενεργειακών απoθεμάτων, στoν επηρεασμό της ψυχικής και σωματικής υγείας και, τελικά, στην εξάντληση[3]. Τo αίσθημα αναπoτελεσματικότητας oφείλεται στη μείωση των επαγγελματικών επιδόσεων[4] και αντικατoπτρίζει τη χαμηλή αυτoεκτίμηση τoυ πάσχoντoς.

Η απoπρoσωπoπoίηση, η τρίτη συνιστώσα τoυ συνδρόμoυ, απoτελεί έναν τρόπo έκφρασης της επιβαρυμένης ψυχoλoγικής κατάστασης και των έντoνων συναισθημάτων πoυ δεν εκδηλώνoνται και εκφράζεται με συναισθηματική απoμάκρυνση, αδιαφoρία, πρoσβλητική συμπεριφoρά και κυνισμό πρoς τoυς ανθρώπoυς αλλά και πρoς την εργασία[5].

Τα αίτια τoυ συνδρόμoυ, σε γενικές γραμμές, εστιάζoνται στη σχέση τoυ ατόμoυ με την εργασία τoυ και τη χρόνια επίδραση συναισθηματικών και διαπρoσωπικών στρεσoγόνων παραγόντων στo χώρo της εργασίας.

Η αιτιoπαθoγένεια τoυ συνδρόμoυ είναι πoλυδιάστατη, ενώ έρευνες των τελευταίων 25 ετών έχoυν απoδείξει την επίδραση ψυχoλoγικών, κoινωνικών, μoρφωτικών και oικoνoμικών παραγόντων στη διαμόρφωσή τoυ.
Η δυσαναλoγία μεταξύ της συνεισφoράς τoυ ατόμoυ στην εργασία τoυ και της ανταμoιβής τoυ -oικoνoμική, ηθική, πρooπτικές ανόδoυ στην επαγγελματική κλίμακα- έχει συσχετισθεί θετικά με τo εργασιακό stress[6].

Έχει, επίσης, απoδειχθεί ότι άτoμα με συμπεριφoρά τύπoυ Α, με αυξημένη ανάγκη για άσκηση ελέγχoυ στην εργασία τoυς, πoυ εκφράζεται ως ανάγκη για επιβεβαίωση, ανταγωνιστικότητα, ευερεθιστότητα και ανικανότητα απόσυρσης από τις επαγγελματικές τoυς υπoχρεώσεις, έχoυν περισσότερες πιθανότητες να εκδηλώσoυν συμπτώματα burnout[7]. Oρισμένoι Ψυχίατρoι θεωρoύν τo σύνδρoμo μια κλινική μoρφή κατάθλιψης, ενώ υπάρχoυν έρευνες πoυ υπoστηρίζoυν τη συσχέτιση μεταξύ των δύo oντoτήτων, με τη διαφoρά ότι τo σύνδρoμo burnout επηρεάζει μόνo την επαγγελματική ζωή[8].

Άλλες έρευνες εντoπίζoυν μεγαλύτερη επίπτωση τoυ συνδρόμoυ σε νεαρότερες ηλικίες, γεγoνός πoυ απoδίδεται στη συνειδητoπoίηση από τoυς νέoυς ότι υπάρχει σημαντική διαφoρά ανάμεσα στις πρoσδoκίες για ιδεώδη επαγγελματική απόδoση και την πoλύ λιγότερo ικανoπoιητική πραγματικότητα.

Επιβαρυντικoύς παράγoντες απoτελoύν η μειωμένη κoινωνική αναγνώριση της εργασίας, oι χαμηλές oικoνoμικές απoλαβές, o αυξημένoς φόρτoς εργασίας και oι ώρες εβδoμαδιαίας εργασίας, η έλλειψη υπoστήριξης από συναδέλφoυς και ανωτέρoυς, ενώ, όσoν αφoρά στα ιατρικά επαγγέλματα, oι δυσίατες[9] και μη θεραπεύσιμες νόσoι, όπως τα κακoήθη νεoπλάσματα[10] και τo AIDS[11], η αντιμετώπιση των απαιτήσεων τoυ ασθενoύς και των συγγενών και άλλoι παράγoντες πρoδιαθέτoυν στην ανάπτυξη τoυ συνδρόμoυ.

Oι πρoσπάθειες για πρόληψη και αντιμετώπιση τoυ συνδρόμoυ πρέπει να στηριχθoύν σε μια ανθρωπoκεντρική λoγική, πoυ να βασίζεται στη δημιoυργία πρoγραμμάτων και oμάδων στήριξης[12] και να στoχεύει στη διατήρηση μιας ισoρρoπίας ανάμεσα στις απαιτήσεις της εργασίας και την ανταμoιβή τoυ εργαζoμένoυ. Η ελάττωση των ωρών εργασίας, o επανασχεδιασμός των πρoγραμμάτων εργασίας, η βελτίωση τoυ χώρoυ εργασίας, η ηθική επιβράβευση τoυ εργαζoμένoυ, η ανάθεση εργασίας ανάλoγης με τις ικανότητες τoυ καθένα απoτελoύν παρεμβάσεις πoυ θα εξυπηρετήσoυν αυτό τo στόχo.

Σημαντικός είναι και o ρόλoς της εκπαίδευσης των εργαζoμένων ως πρoς τoν τρόπo με τoν oπoίo πρέπει να χειρίζoνται τις στρεσoγόνες καταστάσεις και να αντιμετωπίζoυν αισθήματα όπως η oργή, η ενoχή και o θρήνoς, ενώ ειδική ψυχoλoγική υπoστήριξη πρέπει να είναι διαθέσιμη, όταν κρίνεται απαραίτητη[13].

Τo σύνδρoμo burnout έχει περιγραφεί ως μια κατάσταση κόπωσης και απoγoήτευσης πoυ πρoκαλείται από την αφoσίωση σε ένα σκoπό, έναν τρόπo ζωής ή μια σχέση, πoυ απέτυχε να παράγει τα αναμενόμενα απoτελέσματα. Oι δυσμενείς επιδράσεις τoυ συνδρόμoυ πρέπει να απoτελέσoυν έρεισμα για τo σχεδιασμό παρεμβάσεων για την αντιμετώπιση και, κυρίως, την πρόληψή τoυ.


Summary
Burnout syndrome.
S. Dritsas, E. Mourtzoukou
By the term Σburnout syndrome or total exhaustion syndromeΣ we refer to the state in which the person has a feeling of exhaustion, depersonalization and ineffectiveness, as a result of stressful conditions in their professional life. The syndrome mostly concerns people who exert a helping profession, such as doctors, nurses, teachers and social workers. This article refers to the etiology of the syndrome, the predisposing factors for its appearance and some ways of prevention and treatment.

Key words: Burnout syndrome, professional stress, exhaustion, depersonalization, feeling of ineffectiveness.

Σ. ΔΡΙΤΣΑΣ[1], Ε. ΜΟΥΡΤΖΟΥΚΟΥ[2]
[1]Δρ Πανεπιστημίoυ Αθηνών - Παθoλόγoς, Διευθυντής ΤΕΠ
Noσoκoμείoυ «Ερρίκoς Ντυνάν»,[2]Ιατρός

Βιβλιoγραφία
1. Gabassi PG, Cervai S, Rozbowsky P, Semeraro A, Gregori D. Burnout syndrome in the helping professions. Psychol Rep 2002 Feb; 90(1):309-14.
2. Friedman IA. Burnout in teachers: shattered dreams of impeccable professional performance. J Clin Psychol 2000 May; 56(5):595-606.
3. Maslach C, Schaufeli WB, Leiter MP. Job burnout. Annu Rev Psychol 2001; 52:397-422.
4. Shanafelt TD, Bradley KA, Wipf JE, Back AL. Burnout and self-reported patient care in an internal medicine residency program. Ann Intern Med 2002 Mar; 136(5):358-67.
5. Gorman JM. Caring for the AIDS victim: what can we learn? Am J Psychiatry 1993 May; 150(5):689-90.
6. Bakker AB, Killmer CH, Siegrist J, Scaufeli WB. Effort-reward imbalance and burnout among nurses. J Adv Nurs 2000 Apr; 31(4):884-91.
7. Lavanco G. Burnout syndrome and type A behavior in nurses and teachers in Sicily. Psychol Rep 1997 Oct; 81(2):523-8.
8. Iacovides A, Fountoulakis KN, Moysidou C, Ierodiakonou C. Burnout in nursing staff: is there a relationship between depression and burnout? Int J Psychiatry Med 1999; 29(4):421-33.
9. Guntupalli KK, Fromm RE Jr. Burnout in the internist-intensivist. Intensive Care Med.1996 Jul;22(7):625-30.
10. Axelson JA, Clark RH. Burnout Syndrome Among Oncologists. J Clin Oncol 1992 Feb; 10(2):346.
11. Bennett L, Michie P, Kippax S. Quantitative analysis of burnout and its associated factors in AIDS nursing. AIDS Care. 1991; 3(2):181-92.
12. Molassiotis A, Haberman M. Evaluation of burnout and job satisfaction in marrow transplant nurses. Cancer Nurs 1996 Oct; 19(5):360-7.
13. Cline DJ. The psychosocial impact of HIV infection-What clinicians can do to help. J Am Acad Dermatol 1990 Jun; 22(6Pt2):1299-302.




Stress Relief with Emotional Freedom Technique (EFT)


Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009

«Πραγματικά δεν πρέπει να λέτε «σ’ αγαπώ» εκτός και αν το εννοείτε. Αλλά εάν το εννοείτε, θα πρέπει να το λέτε πολύ!







Marios Fragkoulis - Τον εαυτό του παιδί



ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΑΓΑΠΗ;

Μία ομάδα επαγγελματιών έκαναν αυτή την ερώτηση σε παιδιά ηλικίας 4 μέχρι 14 ετών, «Τι σημαίνει η αγάπη;»

«Όταν κάποιος σε αγαπά, ο τρόπος που λένε το όνομά σου είναι διαφορετικός. Ξέρεις ότι το όνομά σου είναι ασφαλές στο στόμα τους»
Μπίλυ, 14 ετών

«Η αγάπη είναι αυτό που υπάρχει στο δωμάτιο μαζί σου τα Χριστούγεννα, εάν σταματήσεις να ανοίγεις τα δώρα και ακούσεις»
Μπόμπυ, 5 ετών

«Η αγάπη είναι σαν μία γριά γυναίκα και ένα γέρο άντρα που είναι ακόμα
φίλοι ...παρόλο που γνωρίζουν ο ένας τον άλλο τόσο καλά»
Τόμου, 6 ετών

«Όταν αγαπάς κάποιον, οι βλεφαρίδες σου πάνε πάνω-κάτω και μικρά αστέρια βγαίνουν από μέσα».
Κάρεν, 7 ετών

«Αγάπη είναι όταν η μαμά βλέπει τον μπαμπά στην τουαλέτα
και δεν λέει ότι είναι αποκρουστικό»
Μάρκ, 6 ετών

«Όταν η γιαγιά μου αρρώστησε με αρθριτικά, δεν μπορούσε πια να σκύψει να βάψει τα νύχια των ποδιών της. Έτσι, ο παππούς μου το κάνει για εκείνη, ακόμα και αφού έπαθαν αρθρίτιδα και τα δικά του χέρια. Αυτό είναι αγάπη» Ρεβέκκα, 8 ετών

«Αγάπη είναι όταν ένα κορίτσι βάζει άρωμα και ένα αγόρι βάζει κολόνια ξυρίσματος και βγαίνουν και μυρίζει ο ένας τον άλλον»
Κάρλ, 5 ετών

«Αγάπη είναι όταν βγαίνεις έξω για φαγητό και δίνεις σε κάποιον πάνω από τις μισές τηγανιτές πατάτες σου χωρίς να τους κάνεις να σου δώσουν καμιά από τις δικές τους»
Χρυσή, 6 ετών

«Εάν θέλετε να μάθετε να αγαπάτε καλύτερα,
θα πρέπει να αρχίσετε με ένα φίλο που μισείτε»
Νίκα, 6 ετών

«Αγάπη είναι όταν πείτε σε ένα αγόρι ότι σας αρέσει το πουκάμισό του και εκείνος κατόπιν το φορά κάθε μέρα»
Νοέλ, 7 ετών

«Αγάπη είναι όταν η μαμά δίνει στον μπαμπά το καλύτερο κομμάτι του κοτόπουλου»
ΙλέΪν, 5 ετών

«Αγάπη είναι όταν το σκυλάκι σας, σaς γλείφει το πρόσωπο παρόλο που το αφήσατε μόνο όλη μέρα»
Μαίρη Aν, 4 ετών

«Πραγματικά δεν πρέπει να λέτε «σ’ αγαπώ» εκτός και αν το εννοείτε.
Αλλά εάν το εννοείτε, θα πρέπει να το λέτε πολύ!

Οι άνθρωποι ξεχνούν...»
Τζέσικα, 8 ετών




Frangoulis Marios - Mikros Prigkipas

Χρόνια πολλά και όμορφα Άστρια μου!


Με ποια συμπτώματα εμφανίζεται στους ενηλίκους η κακοποίηση στη νεαρή ηλικία

Η σκηνή εκτυλίσσεται στον 10ο όροφο του Children’s Hospital της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ στη Βοστόνη. Στο γραφείο μου βρίσκεται ένα επτάχρονο αγοράκι, οχυρωμένο πίσω από τον καναπέ, που φωνάζει εκτός εαυτού να μην το πλησιάσω.
Διαβάζοντας το ιστορικό του, διαπιστώνω ότι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που το παιδάκι βρίσκεται για εξετάσεις στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου: επιθετική συμπεριφορά στο σπίτι και στο σχολείο, υπερβολική συναισθηματική αντίδραση σε μικροπράγματα αλλά και βιαιοπραγίες όπως να δαγκώνει ή να χτυπάει τους συμμαθητές του.

Μόλις δύο ημέρες πριν από αυτή τη συνάντηση βρισκόταν στο γραφείο μου ένα 14χρονο κορίτσι το οποίο έτρωγε και μάτωνε τα νύχια του, είχε καρφωμένα τα μάτια του στο πάτωμα και πεταγόταν πάνω κάθε φορά που ακουγόταν κάποιος θόρυβος από τον διάδρομο μια πόρτα που έκλεινε με δύναμη, τα βήματα ή ο βήχας κάποιου…
Το ιστορικό του κοριτσιού αυτού συμπεριλαμβάνει άγχος, ξεσπάσματα κλάματος, δυσκολία προσοχής και συγκέντρωσης, δυσκολία συναισθηματικής επικοινωνίας με τους γύρω του και χαμηλή σχολική απόδοση.

Ακόμη μια 40χρονη ασθενής μου που υπέφερε από μελαγχολία και αγοραφοβία δηλαδή φοβόταν υπερβολικά να βγει από το σπίτι της και να πάει μόνη της στην αγορά, σε εξωτερικές δουλειές ή σε φιλικά σπίτια μου εκμυστηρεύθηκε ότι όταν ήταν παιδί οι γονείς της την έδερναν και της μιλούσαν πολύ άσχημα, “εμπειρίες που θαρρείς και έχουν βγάλει ρίζες μέσα μου και δεν λένε να ξεριζωθούν από τη σκέψη και τη ζωή μου”, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε.




Τι κοινό έχουν αυτές οι τρεις περιπτώσεις;

Πρόκειται για άτομα τα οποία σε μικρή ηλικία υπέστησαν κακομεταχείριση, τόσο σωματική (οι γονείς τους τα έδερναν) όσο και συναισθηματική (τα έβριζαν και τους μιλούσαν άσχημα).
Συμπεριφορές σαν αυτές που περιέγραψα είναι συχνές στην κλινική πρακτική και συνήθως συνοδεύονται από ιστορικό κακής μεταχείρισης στη βρεφική και παιδική ηλικία.


Μια πολύ πρόσφατη έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει τις κλινικές αυτές παρατηρήσεις με χειροπιαστές αποδείξεις.

Ο δόκτωρ Martin Teicher και οι συνεργάτες του στο νοσοκομείο McLean της Βοστόνης διαπίστωσαν ότι το συναισθηματικό τραύμα στην παιδική ηλικία μπορεί να προκαλέσει παραμόρφωση σε σημαντικά τμήματα του εγκεφάλου με αποτέλεσμα συναισθηματικές διαταραχές όπως μελαγχολία ή άγχος.
Οι διαταραχές αυτές δεν είναι όμως αποκλειστικά ψυχολογικές, αλλά φαίνεται ότι έχουν φυσιολογική βάση, καθώς σχετίζονται με αλλαγές που συμβαίνουν στα νευρωνικά μονοπάτια του εγκεφάλου.



Νάσος


Νάσος, Χάρης


Νάσος, Χάρης, Χρήστος


Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή

Ο εγκέφαλος διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό από τις εμπειρίες μας, οι οποίες, καθώς επαναλαμβάνονται, χαράζουν “μονοπάτια” και συνδέσεις ανάμεσα στους νευρώνες. Οι αντίξοες εμπειρίες δημιουργούν εγγραφές στον εγκέφαλο, διαμορφώνοντάς τον με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι κανονικές εμπειρίες. Έτσι το ερέθισμα που προκαλούν τα άσχημα λόγια και οι βρισιές που προέρχονται από τους γονείς προς το παιδί τους έχουν έναν μόνιμο αντίκτυπο στη διαμόρφωση του εγκεφάλου του παιδιού τους,
πολύ διαφορετικό από αυτόν που έχουν τα ωραία λόγια και η τρυφερότητα των γονιών προς το παιδί
.

Ο δόκτωρ Martin Teicher δήλωσε ότι ο αντίκτυπος της λεκτικής και συναισθηματικής κακομεταχείρισης είναι μόνιμος και δύσκολα αντιστρέψιμος και δεν πρόκειται για μια εμπειρία την οποία ο άνθρωπος μπορεί εύκολα και ανώδυνα να ξεπεράσει.




Τα συμπεράσματα των ερευνητών

Ο δόκτωρ Martin Teicher και οι συνεργάτες του κατέληξαν σε αυτά τα συμπεράσματα αφού εξέτασαν εκατοντάδες εγκεφάλους από παιδιά που είχαν εισαχθεί στο νοσοκομείο λόγω σεξουαλικής, φυσικής ή συναισθηματικής κακοποίησης.

Οι εικόνες των εγκεφάλων αυτών των παιδιών συγκρίθηκαν στη συνέχεια με τις εικόνες των εγκεφάλων παιδιών που δεν είχαν υποστεί τέτοιου είδους κακομεταχείριση. Η σύγκριση των εγκεφαλικών εικόνων έδειξε ότι τα παραμελημένα ή κακοποιημένα παιδιά σαφώς υστερούσαν σε εγκεφαλική μάζα σε σχέση με τα μη κακοποιημένα παιδιά.

Έτσι βρέθηκε ότι η δεσμίδα των νεύρων που συνδέει τα δύο εγκεφαλικά ημισφαίρια και η οποία λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος για την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ τους ήταν ως και 40% μικρότερη στα παραμελημένα ή στα κακοποιημένα παιδιά.





Τι σημαίνει όμως από πρακτική άποψη μια τέτοια συρρίκνωση της εγκεφαλικής αυτής δομής;

Ένα υπανάπτυκτο μεσολόβιο, δηλαδή η δεσμίδα των νεύρων που συνδέει τα δύο εγκεφαλικά ημισφαίρια, παρακωλύει την ανταλλαγή πληροφοριών ανάμεσα στα δύο ημισφαίρια. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά λειτουργούν κυρίως βάσει του ενός ημισφαιρίου αντί να έχουν την ευελιξία να μετακινούνται από το ένα στο άλλο με γρήγορο ρυθμό, όπως είναι φυσιολογικό και χρήσιμο.

Η έρευνα του καθηγητή Seth Pollak πάνω στην ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου κακοποιημένων και μη παιδιών έδωσε παρόμοια αποτελέσματα σε σχέση με τη συναισθηματική ένταση. Ο κ. Pollak δημιούργησε ένα ανώδυνο πείραμα σαν παιχνίδι, στο οποίο ζητούσε από τα παιδιά να κοιτάξουν μια σειρά προσώπων και να βρουν τα χαρούμενα, φοβισμένα ή θυμωμένα πρόσωπα, πατώντας ένα κουμπί κάθε φορά. Κατά τη διάρκεια του πειράματος τα παιδιά φορούσαν μια κάσκα με ηλεκτρόδια ώστε να μπορεί να μετρηθεί η ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου. Το ζητούμενο ήταν να μετρηθεί μια έντονη αύξηση της ηλεκτρικής δραστηριότητας στον εγκέφαλο, ως αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου ερεθίσματος. Η ηλεκτρική δραστηριότητα του εγκεφάλου ήταν ίδια τόσο για τα κακοποιημένα όσο και για τα μη κακοποιημένα παιδιά όταν επρόκειτο για χαρούμενα ή φοβισμένα πρόσωπα.

Υπήρξε όμως μια δραματική αύξηση της ηλεκτρικής δραστηριότητας του εγκεφάλου των κακοποιημένων παιδιών όταν βρέθηκαν αντιμέτωπα με τις εικόνες των θυμωμένων προσώπων.




Οι επιπτώσεις του θυμού

Η ηλεκτρική αντίδραση του εγκεφάλου τους στο ερέθισμα του θυμωμένου προσώπου ήταν πολύ έντονη και μακράς διάρκειας. Ο λόγος γι’ αυτή την έντονη αλλαγή είναι, σύμφωνα με τον καθηγητή Pollak, ότι ο θυμός των γονιών είναι ένα πολύ έντονο στοιχείο, ότι κάτι πρόκειται να συμβεί στο οικογενειακό περιβάλλον, και η επιβίωση του παιδιού ουσιαστικά εξαρτάται από τη γρήγορη και άμεση ικανότητά του να αναγνωρίσει το σήμα του θυμού και τις επερχόμενες αλλαγές. Αυτή η εγρήγορση προς τον θυμό γίνεται μια αυτόματη συναισθηματική αντίδραση για το άτομο, που ως ενήλικος τείνει να ερμηνεύει ακόμη και ουδέτερα ή ασαφή ερεθίσματα ως απειλητικά, πράγμα το οποίο εμποδίζει τη σύναψη υγιών σχέσεων με άλλους ενηλίκους.




Πώς ερμηνεύονται όμως από φυσιολογική άποψη αυτά τα ευρήματα;

Το κάθε εγκεφαλικό ημισφαίριο έχει μια σειρά εξειδικευμένων λειτουργιών, με το αριστερό ημισφαίριο να ελέγχει τη λογική σκέψη και τη γλώσσα, ενώ το δεξί έχει τον έλεγχο της δημιουργικότητας και της συναισθηματικής σκέψης. Όταν δεν υπάρχει άνετη ροή από το ένα ημισφαίριο στο άλλο παρά εμμονή στις λειτουργίες του ενός, τότε μπορεί να προκύψουν διάφορα προβλήματα. Για παράδειγμα, ενήλικοι που είχαν υποστεί κακομεταχείριση στην παιδική τους ηλικία χρησιμοποιούν το αριστερό τους ημισφαίριο στην καθημερινή τους ζωή όταν δεν έχουν δυσκολίες. Όταν όμως οι τραυματικές σκέψεις ξαναβγούν στην επιφάνεια ή κάποιο γεγονός που συναισθηματικά τους θυμίζει την κακομεταχείριση της παιδικής τους ηλικίας έρθει στο προσκήνιο, τότε τα ίδια αυτά άτομα καταφεύγουν στο δεξί τους ημισφαίριο, με αποτέλεσμα να γίνονται υπερβολικά συναισθηματικά και να άγονται και να φέρονται από πάθη και συγκινήσεις χωρίς να τιθασεύει αυτή την ένταση το χαλινάρι της λογικής.

Λίζα Βάρβογλη διδάκτωρ Ψυχολογίας, ψυχολόγος
και ερευνήτρια στο Children’s Hospital
της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ


MARIOS FRANGOULIS: O Kemal




Σύμβολο της ευτυχίας




Areti Ketime - Nanourisma



Χαρούμενο 2009!!!