Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τάσος Λειβαδίτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τάσος Λειβαδίτης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2009

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη μ ένα άστρο ή μ ένα γιασεμί σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει παίρνει το μέρος των φτωχών..
















Αλλά τα βράδια

Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Στίχοι: Τάσος Λειβαδίτης

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ ένα άστρο ή μ ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου..
Δος μου το χέρι σου..

ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ -ΜΙΧΑΛAKΟΠΟΥΛΟΣ




Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Κι εμείς άξαφνα, σα να μαντεύαμε αόριστα ότι στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος η όνειρο, νοσταλγία ή ρεμβασμός,αλλά μια άλλη δικαιοσύνη Τ Λειβαδίτης



Κάποτε τα βράδια, ιδιαίτερα όταν βρέχει, ο νούς μου ταξιδεύει – πιο συχνά στα παιδικά μου χρόνια. Και τότε ξεπροβάλλει ο καθηγητής του βιολιού. Φορούσε μια ξεθωριασμένη ρεντικότα και μια περούκα μαδημένη – γελούσαμε μαζί του. Αλλά όταν μετά το μάθημα έμπαινε η μητέρα στην κάμαρα (για χάρη της ίσως) έπαιζε κάτι διαφορετικό – μια μελωδία ήρεμη και σοβαρή που μας έκανε να σοβαρευόμαστε κι εμείς άξαφνα, σα να μαντεύαμε αόριστα ότι στο βάθος η μουσική δεν είναι πάθος η όνειρο, νοσταλγία ή ρεμβασμός..

αλλά μια άλλη δικαιοσύνη.
Τάσος Λειβαδίτης






Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009

Και είδα τ' ανοιχτά παράθυρα σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς, όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα..Τάσος Λειβαδίτης




Και είδα τ' ανοιχτά παράθυρα σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς,
όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα.
Κι έπρεπε εγώ, απ' αυτό το ποτέ και το τίποτα,
να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.


Ώσπου σιγά σιγά το παρελθόν γίνεται όλο και περισσότερο αίνιγμα, και το φως της μέρας δεν έχει επιείκεια γι' αυτούς που ενδίδουν. Κι ύστερα είναι κι εκείνο το επικίνδυνο άστρο μιας αναγνώρισης που άργησε, οι φίλοι που πέθαναν, οι άλλοι που χάθηκαν κυνηγώντας κάτι άπιαστο. Λέξεις συμπόνιας που κάνουν τον κόσμο ακόμα πιο τρωτό, κι αυτή η αίσθηση ότι όλα όσα ζήσαμε ήταν λάθος κι ότι από αύριο ίσως αρχίσει η αληθινή μας ζωή. Ποιον θέλουμε να ξεγελάσουμε ή ποιος μας εμπαίζει;
Και καμια φορά τη νύχτα, μια κραυγή που ζητάει βοήθεια ακούγεται απ' το παρελθόν - ακριβώς γιατί ποτέ δεν το ζήσαμε, ή μας βασανίζουν αναμνήσεις από γεγονότα που δε συνέβησαν ποτέ - αλλά, ποιος είναι βέβαιος για το τι συνέβη;
Εξάλλου η κάμαρά μου μοιάζει με όλες τις κάμαρες της γης, θέλω να πω, πόσο στο βάθος είμαστε άδικοι ή ξένοι.
Ω, που έζησα μια ζωή συγκεχυμένη, ακαθόριστη σαν ένα όνειρο που το ξεχνάς το πρωί, και μετά το ξαναθυμάσαι, μέχρι που, δεν ξέρεις αν ήταν όνειρο ή το ίδιο το πεπρωμένο. Και είδα τ' ανοιχτά παράθυρα σα μεγάλα βιβλία της ερημιάς, όπου διάβασα το ποτέ και το τίποτα. Κι έπρεπε εγώ, απ' αυτό το ποτέ και το τίποτα, να φτιάξω μια ποίηση για πάντα.