...Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει..Γκιμπράν

Ποιές είναι οι πηγές του στρες;

Βασικά Σημεία

*Πολλές αλλαγές σε σύντομο χρονικό διάστημα πιθανόν να είναι αποτέλεσμα του στρες.
*Το στρες μπορεί να προκληθεί από ευχάριστα ή δυσάρεστα γεγονότα.
*Η αιτία του στρες ίσως να μην είναι πάντα προφανής.
*Συνήθως, το στρες είναι αποτέλεσμα συγκέντρωσης σχετικών και άσχετων γεγονότων.
*Συχνά το στρες σας φαίνεται περισσότερο στους άλλους παρά σ' εσάς.
*Oι αντιδράσεις στο στρες μπορεί να είναι συναισθηματικές, σωματικές και συμπεριφοράς.


Όλοι μας θα αισθανόμασταν μεγάλη ανία, αν δεν συνέβαινε τίποτα διαφορετικό ή προκλητικό στη ζωή μας. Ωστόσο, οποιαδήποτε μεγάλη αλλαγή χρειάζεται να εξισορροπείται από την ικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε αυτήν ακριβώς την αλλαγή και, μάλιστα, τη στιγμή που προκύπτει. Πολύ μεγάλες αλλαγές σε σύντομο χρονικό διάστημα μπορεί να καταστούν κύριες αιτίες πρόκλησης στρες. Oι απαιτήσεις αυτών των συγκεκριμένων περιπτώσεων είναι απλώς πολύ μεγαλύτερες από αυτές που είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσουμε. Γενικά, όσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός αυτών των γεγονότων σε έναν δεδομένο χρόνο, και όσο μεγαλύτερη η συνδυασμένη συχνότητά τους, ανάλογες είναι και οι πιθανότητες να εμφανίσουμε μια αντίδραση είτε σωματική είτε συναισθηματική. Επιπλέον, η ένταση της αντίδρασής μας σχετίζεται συνήθως με τη σπουδαιότητα των γεγονότων και των αλλαγών που προκαλούν. Να θυμάστε ότι άγχος μπορεί να προκληθεί από γεγονότα που συνήθως θεωρούνται ευχάριστα, όπως ο γάμος, το να κερδίσει κανείς χρήματα ή η γέννηση ενός μωρού, καθώς και από δυσάρεστα γεγονότα, όπως το να χάσει κάποιος μια δουλειά, να πάθει ατύχημα ή να αντιμετωπίσει την ασθένεια κάποιου συγγενικού προσώπου.




Γεγονότα Ζωής

Όταν αποτιμούμε τις επιδράσεις των γεγονότων ζωής και των κοινωνικών αλλαγών ως αιτίες στρες, θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη το γεγονός ότι προκαλούν συνήθως μεγαλύτερη πίεση όταν είναι:

Απρόβλεπτα

Αναπόφευκτα

Έντονα

Μη οικεία

Πολύ σημαντικά


Είναι σύνηθες στους ανθρώπους που αισθάνονται αγχωμένοι να ψάχνουν την αιτία στα γεγονότα του παρελθόντος, αλλά κάποια από αυτά μπορεί να είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία του στρες. Το αίσθημα - για παράδειγμα - ότι δεν μπορείς να ανταποκριθείς σε νέα καθήκοντα ή ευθύνες, ίσως να είναι αποτέλεσμα απροσδιόριστου στρες και όχι το στρες να είναι το αποτέλεσμα της αποτυχίας, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η κατάσταση. Έτσι, οι πηγές του άγχους βρίσκονται κυρίως σ' αυτά τα γεγονότα της ζωής μας και στις σωματικές και συναισθηματικές μας αντιδράσεις σε αυτά. Η αιτία μπορεί να είναι προφανής, σε ποια περίπτωση δηλαδή χρειάζεται να αντιδράσουμε με τρόπο ενδεχομένως άμεσο και ξεκάθαρο, και εξαρτάται από εμάς να κάνουμε πρακτικές ή συναισθηματικές προσαρμογές. Υπ' αυτές τις συνθήκες, ίσως είναι εύκολο να δούμε πού θα πρέπει να αναζητήσουμε βοήθεια.

Ωστόσο, η πηγή του στρες δεν είναι συχνά τόσο προφανής και ίσως είναι αναγκαίο να σκεφθούμε προσεκτικά ή να μιλήσουμε γι' αυτό με άλλους, ώστε να βγει στην επιφάνεια. Μια ασθένεια η οποία δεν έχει διαγνωσθεί μπορεί να επηρεάσει την ικανότητά μας να το αντιμετωπίσουμε ή ίσως να υπάρξουν δυσκολίες στις σχέσεις μας, τις οποίες δεν ήμαστε προετοιμασμένοι να αντιμετωπίσουμε. Μερικές φορές, πάντως, μπορεί να μη βρούμε ποτέ μια απάντηση και σε ελάχιστες περιπτώσεις το στρες μπορεί να εμφανιστεί απροσδόκητα.




Φάσεις Ζωής

Ίσως να ανακαλύψετε κάποιο στοιχείο για τα επίπεδα του στρες, σκεπτόμενοι τη φάση της ζωής που διανύετε. Στο τέλος της εφηβείας, για παράδειγμα, πρέπει να ληφθούν πολύ κρίσιμες αποφάσεις για πρώτη φορά. Στο μέσον της ζωής μας, οι ευθύνες είναι πιο βαριές από ποτέ και πιο δραματικές. Στην τρίτη ηλικία, ίσως να εμφανιστούν ασθένειες, θάνατοι στην οικογένεια και οικονομικά προβλήματα, που θα πρέπει να ξεπεράσει κάποιος χωρίς βοήθεια.

Θα πρέπει επίσης να σκεφθείτε τις φάσεις ζωής που διανύουν αυτοί που είναι κοντά σας. Παιδιά που κλαίνε, μελαγχολία πριν από τον ύπνο, μικρά «τερατάκια», παιδιά που «τα ξέρουν όλα», παιδιά που αρχίζουν το σχολείο, έφηβοι αντάρτες - κανένας γονιός δεν τα αντιμετωπίζει πάντα σωστά. Ακόμη και οι ώρες του φαγητού πιθανόν να καταλήγουν να είναι από τις πιο στρεσογόνες στιγμές στην καθημερινή ζωή.




Συγκρούσεις στη Ζωή σας

*Αναρωτηθείτε μήπως υπάρχει κάτι που θα θέλατε να τακτοποιήσετε;

*Mήπως έχετε συνεχείς διαφωνίες για κάποιον ή για κάτι;

*Υπάρχει κάποια κατάσταση που σας δημιουργεί την αίσθηση ότι δεν είστε αρκετά καλός ή ότι φταίτε εσείς;

*Αναλαμβάνετε ή σας έκαναν να αναλάβετε έναν νέο ασυνήθιστο ρόλο ή σας ζητήθηκε να φέρετε πολλές ευθύνες;

*Έχετε ανείπωτους φόβους ή απογοητεύσεις σχετικά με τη ζωή σας;

Συχνά το στρες είναι αποτέλεσμα συγκέντρωσης σχετικών και άσχετων παραγόντων αυτού του είδους. Αν καθήσετε με ηρεμία και καταγράψετε σε κατάλογο τα άγχη της ζωής σας, ίσως να εκπλαγείτε - και να ανακουφιστείτε - ανακαλύπτοντας ότι κάποια από αυτά μπορούν να περιοριστούν.




Oι Προειδοποιητικές Ενδείξεις

Oι προειδοποιητικές ενδείξεις, ότι δηλ. το στρες μπορεί να επηρεάζει την υγεία σας, ποικίλλουν σημαντικά από άτομο σε άτομο. Oι περισσότεροι από εμάς, πάντως, τείνουμε να έχουμε τη δική μας συνηθισμένη αντίδραση στρες ή τη δική μας «σφραγίδα». Αυτό μπορεί να σημαίνει πονοκέφαλο ή εκδήλωση εκζέματος σε κάποιο άτομο και διάρροια σε κάποιο άλλο. Συνήθως, τα πρώτα σημάδια στρες έχουν τη μορφή αλλαγών στη συναισθηματική μας ζωή ή συμπεριφορά και συχνά μπορεί να γίνουν περισσότερο εμφανή σε άλλους απ' ό,τι σ' εμάς τους ίδιους.




Συναισθηματικές Αντιδράσεις

Oι πιο σημαντικές αλλαγές που χρήζουν παρακολουθήσεως είναι μεγαλύτερη ένταση, οξυθυμία και μελαγχολία. Κρίσεις οξυθυμίας μπορεί να καταστούν ανυπόφορες, αν εκδηλωθούν όταν κορυφώνεται το στρες και πιθανόν να προκαλέσουν έντονο ξέσπασμα ή εκνευρισμό.

Για παράδειγμα, το γεγονός ότι τα παιδιά θέλουν να παίξουν ένα παιχνίδι στην τηλεόραση, όταν εσείς μόλις επιστρέψατε σπίτι από τη δουλειά και το μόνο που θέλετε είναι να καθήσετε και να ηρεμήσετε, ίσως σας κάνει να νιώσετε ότι πρέπει να τα δώσετε για υιοθεσία. Ή μπορεί να ανακαλύψετε ότι καταλαμβάνεστε από μια ακατανίκητη επιθυμία να προκαλέσετε τεράστια ζημιά στο αυτοκίνητό σας, όταν αυτό αρνείται να ξεκινήσει. Και όταν η τοστιέρα σας δεν σας βγάζει τις φέτες του τοστ, θα πρέπει να συγκρατηθείτε για να μην... της επιτεθείτε με μαχαίρι.

Ίσως, επίσης, να υπάρξουν αλλαγές στην όρεξη ή στο σωματικό βάρος: κάποιοι άνθρωποι χάνουν το ενδιαφέρον τους για το φαγητό, ενώ άλλοι καταλαμβάνονται από μια συνεχή επιθυμία να τρώνε. Η ικανότητά σας να αντεπεξέλθετε στις απαιτήσεις του σπιτιού και της δουλειάς ίσως να ποικίλλει εξαιρετικά: πιθανόν να ανακαλύψετε ότι δεν μπορείτε να πάτε εγκαίρως να πληρώσετε τους λογαριασμούς του σπιτιού και να τρέχετε σαν τρελός μόνον όταν το τηλέφωνο απενεργοποιηθεί. Και ο εγκέφαλός σας φαίνεται να έχει βάλει ταχύτητα «όπισθεν» στη δουλειά, ενώ ο κατάλογος με αυτά που έχετε να κάνετε ολοένα και μεγαλώνει. Καπνίζετε ή πίνετε (ή και τα δύο) περισσότερο και ενδεχομένως έτσι να γεμίζετε το απόγευμά σας, καθώς, όπως φαίνεται, δεν μπορείτε να κοιμηθείτε.




Σωματικές Αντιδράσεις

Oι σωματικές αντιδράσεις στα δυνατά συναισθήματα είχαν ως στόχο να μας σώζουν την εποχή που διανύαμε την απλή, επικίνδυνη ζωή του ανθρώπου των σπηλαίων. Για τον άνθρωπο της Λίθινης Εποχής, αυτού του είδους οι αντιδράσεις του σώματος σήμαιναν «πάλεψε ή φύγε» και τον προετοίμαζαν για δράση. Εκατομμύρια χρόνια αργότερα σημαίνουν το ίδιο και είναι πολύ χρήσιμες αν ένα τριχωτό μαμούθ πρόκειται να ορμήσει... αλλά όχι και τόσο, όταν χάσουμε το τελευταίο τρένο ή μας πέσουν τα κλειδιά του αυτοκινήτου σε μια αποχέτευση στον δρόμο! Αυτό που συμβαίνει στο σώμα μας είναι ότι ο παλμός και η πίεση του αίματος αυξάνονται, αναπνέουμε πιο γρήγορα και οι αισθήσεις μας οξύνονται. Αυτές οι αλλαγές είναι το αποτέλεσμα της επίδρασης των ορμονών του στρες, που απελευθερώνονται στην κυκλοφορία του αίματος ως αντίδραση στο γεγονός.

Όταν η αντίδραση στο στρες συνεχίζεται για μακρά περίοδο ή συμβαίνει συχνά και σε λάθος ώρα, μπορεί να οδηγήσει σε ευρεία κλίμακα δυσάρεστων αισθημάτων. O αριθμός και η φύση των σωματικών αντιδράσεων διαφέρουν έντονα από άτομο σε άτομο.

Oι πιο αποτελεσματικές τεχνικές για την αντιμετώπιση των σωματικών αντιδράσεων είναι η ελεγχόμενη βαθιά αναπνοή και η χαλάρωση. Είναι σημαντικό να προσπαθείτε να είστε ήρεμοι στη διάρκεια της ημέρας και όχι μόνο τη στιγμή που έχετε ορίσει εσείς ως κατάλληλη για χαλάρωση. Προσπαθήστε να αρχίσετε να παρατηρείτε τις αισθήσεις του σώματός σας και όποτε νιώθετε ότι αντιδρά στο στρες, επιχειρήστε να χαλαρώσετε τους μυς σας. Για παράδειγμα, ρίξτε τους ώμους σας, ύστερα χαλαρώστε τους μυς στο πρόσωπο και την κοιλιά. Αν μπορείτε, σταματήστε ό,τι κάνετε και αναπαυθείτε: αφιερώστε χρόνο στο να ηρεμήσετε και προπαθήστε να συγκεντρωθείτε με βαθιές αναπνοές και χαλάρωση των μυών σας. Ξεκινήστε παίρνοντας μια βαθιά εισπνοή καθυστερώντας την εκπνοή σας. Κρατήστε την και μετρήστε μέχρι το τρία (εκατό και ένα, εκατό και δύο, εκατό και τρία). Ύστερα εκπνεύστε αργά. Επαναλάβετε αυτήν την άσκηση και συνεχίστε αργά, με ήρεμες εισπνοές-εκπνοές, υπολογίζοντας να φτάσετε στις δέκα αναπνοές σε ένα λεπτό. Αν αισθάνεστε άνετα, μπορείτε να αυξήσετε τη διάρκεια της αναπνοής στα έξι δευτερόλεπτα, μετρώντας: εκατό και ένα έως εκατό και έξι. (Η γρήγορη αναπνοή μπορεί να αυξήσει τις σωματικές αντιδράσεις στο στρες). Ύστερα, αργά, επιστρέψτε σ' αυτό που κάνατε ή συνεχίστε κατευθυνόμενοι εκεί που πηγαίνατε, τηρώντας την άσκηση των αργών εισπνοών και εκπνοών, αποσπώντας τον εαυτό σας και σκεπτόμενοι εποικοδομητικά και θετικά για το πώς χειριστήκατε την κατάσταση και πώς θα την αντιμετωπίσετε και πάλι, αν επαναληφθεί.




Αντιδράσεις Συμπεριφοράς

H συμπεριφορά των ανθρώπων που βρίσκονται σε στρες μπορεί να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό. Συχνά, απεχθάνονται να είναι μόνοι και προσπαθούν να ζητήσουν υποστήριξη από οικογένεια και φίλους. Κάποιοι μπορεί να αποτραβηχτούν και να δείχνουν αδιάφοροι. Δίνουν την εντύπωση ότι έχουν χάσει το ενδιαφέρον τους για τους άλλους και ίσως αρχίσουν να απορρίπτουν προσκλήσεις, λόγω ακριβώς της προσπάθειας που καταβάλλουν. Συνεχώς ζητούν επιβεβαίωση και μπορεί να γίνουν αναποφάσιστοι - μια βόλτα στο σούπερ μάρκετ για να αγοράσουν ένα κουτί τσάι, πιθανόν να απαιτεί την ίδια προετοιμασία με... την ανάβαση στο Έβερεστ. Αλλάζουν συχνά τις απόψεις τους και μπορεί τη μια στιγμή να μιλούν τρυφερά για κάποιον, ενώ την άλλη να τον βρίσκουν τελείως άχρηστο. Ενδέχεται να γίνουν ευσυγκίνητοι, δύστροποι, γεμάτοι παράπονα και να περιμένουν από τους άλλους να δείχνουν απίστευτη κατανόηση στο πρόσωπό τους. Ίσως να υπάρξει αλλαγή στις σεξουαλικές τους συνήθειες (απώλεια ενδιαφέροντος, προτίμηση στο τυχαίο σεξ ή διαφοροποιημένη σεξουαλική επιλογή), και ο προηγουμένως μετριοπαθής στη συμπεριφορά άνθρωπος να εξελιχθεί σε έναν επιθετικό, λεκτικά και σωματικά, σύντροφο.

Ένα άτομο που συνήθως ήταν ιδιαίτερα ήρεμο, ίσως να γίνει άκαμπτο και καταθλιπτικό, να ελέγχει, για παράδειγμα, πολλές φορές τις κλειδαριές και τους διακόπτες ή να καθαρίζει τακτικά τον φούρνο στις τρεις τα ξημερώματα, όταν παλιότερα το έκανε μία φορά τον χρόνο. Ενέργειες σαν κι αυτές ίσως να οφείλονται στην προσπάθεια να μπει κάποια τάξη και βεβαιότητα στο αίσθημα της σύγχυσης που νιώθει ότι το περιβάλλει. Συχνά ένα άτομο με στρες αρνείται αυτές τις αλλαγές στη συμπεριφορά του, αλλά συνήθως αυτές είναι ιδιαίτερα εμφανείς στους άλλους. Ρωτήστε τους φίλους σας αν έχουν παρατηρήσει κάποια αλλαγή στη συμπεριφορά σας, αλλά μην τους «σταυρώσετε» γιατί σας είπαν την αλήθεια - να θυμάστε ότι το να αρνείστε το προφανές, μπορεί να είναι ένδειξη στρες!
health.in.gr

Stress Relief with Emotional Freedom Technique EFT

Calming, Relaxing, Soothing Music Piano and Ocean Waves

Ο άνθρωπος που είναι εγωιστής, υπερηφανεύεται ότι έμαθε πολλά, ο σοφός όμως λυπάται που δεν έμαθε περισσότερα ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Μή φοβάσαι όταν προχωράς ΑΡΓΑ....
Να φοβάσαι μονάχα όταν ακόμα ΣΤΕΚΕΣΑΙ
"Κινέζικη Σοφία"

Στρες

Ό,τι σας κάνει να αισθάνεστε ένταση, θυμό, απογοήτευση ή δυστυχία. Ίσως να είναι η σκέψη για την εξέταση οδήγησης την επόμενη εβδομάδα, μια επίσκεψη από έναν δύστροπο συγγενή, οι επιλογές που πρέπει να κάνετε όταν μετακομίζετε ή παντρεύεστε, ένα ατύχημα ή ένας τραυματισμός, οι φαινομενικά αδυσώπητες πιέσεις από την εργασία ή το αναπόφευκτο βάρος να αντιμετωπίσετε έναν θάνατο στην οικογένεια.

Έρευνα της Υπηρεσίας Υγείας και Ασφάλειας στη Βρετανία έδειξε ότι μισό εκατομμύριο άτομα πάσχουν από ασθένειες που σχετίζονται με το στρες στην εργασία - και πιθανόν ο αριθμός να είναι υποτιμημένος. Oι παράγοντες που σε κάποιους ανθρώπους προκαλούν στρες, σε άλλους προκαλούν διέγερση. Oι οδηγοί αγώνων ταχύτητας και οι ορειβάτες φαίνεται ότι απολαμβάνουν τις φυσικές προκλήσεις. Κάποιοι άνθρωποι λατρεύουν την αίσθηση να πηγαίνουν στη θάλασσα ενώ έχει κακό καιρό και να συμμετέχουν στο πλήρωμα σωσίβιων λέμβων. Aλλοι επιλέγουν να εργάζονται σε ουρανοξύστες και στέγες κτιρίων. Έτσι, ό,τι προκαλεί σε κάποιον στρες, για άλλον μπορεί να αποτελεί ευχαρίστηση.




Στην πραγματικότητα, η ύπαρξη κάποιου άγχους μάς κάνει καλό. Όταν πρέπει να αντιμετωπίσουμε μια πρόκληση ή να ασχοληθούμε με κάποια δουλειά που δεν θέλουμε, συχνά ανακαλύπτουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τους στόχους που έχουμε θέσει. Τότε νιώθουμε πολύ καλύτερα που το έχουμε κάνει. Το να αντιμετωπίζουμε προκλήσεις και να τις ξεπερνάμε, μας προφυλάσσει από την αίσθηση της ανίας. Πολλοί άνθρωποι δημιουργούν σκόπιμα λίγο στρες στη ζωή τους, για να ξεπερνούν περιόδους ανιαρής καθημερινότητας. Ωστόσο, το πολύ στρες επηρεάζει την υγεία και την ευεξία μας και πιθανόν την εργασία μας και την κοινωνική μας ζωή. Επαναλαμβανόμενο, συνεχές, έντονο στρες παράγει αποδυναμωτικό και αποθαρρυντικό αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να καταστήσει πολύ δύσκολο το να κάνουμε οτιδήποτε για τους παράγοντες που το προκαλούν. Το πώς αντιδρούμε στην πίεση καθορίζεται ακριβώς από τον χαρακτήρα μας, τα προσωπικά μας μειονεκτήματα και τις παθήσεις μας. Αυτά υπαγορεύουν το πώς αντιδρούμε στις δυσκολίες με τις σχέσεις μας τόσο στο στενό οικογενειακό όσο και στο περιβάλλον εργασίας, καθώς επίσης και σε πρακτικά προβλήματα που προκύπτουν για τα οικονομικά θέματα, τη δουλειά και το σπίτι.

"Δύο πράγματα είναι κυρίως αντίθετα στην λήψη σωστών αποφάσεων,
η ταχύτητα και η οργή".
"ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ"

Αντιμέτωποι με το στρες

Τι προκαλεί στρες;

Βασικά Σημεία

*Το στρες προκαλείται από οτιδήποτε σας κάνει να νιώθετε ένταση, θυμό, απογοήτευση ή δυστυχία.
*Η πηγή στρες κάποιου ατόμου μπορεί να αποτελεί πηγή ευχαρίστησης για κάποιον άλλον.
*Συγκεκριμένος βαθμός στρες μάς κάνει καλό.
*Το πολύ στρες επηρεάζει την υγεία μας και την ευεξία μας.
*Έχετε κάθε λόγο να είστε αισιόδοξοι ότι θα τα καταφέρετε να νικήσετε το στρες στη ζωή σας.

Αυτός που κυριαρχεί στους αλλους είναι ισχυρός
Αυτός που κυριαρχεί στον εαυτό του είναι πανισχυρος
"Ταο Τε Τσινγκ"

Προσαρμογη στο Στρες

Βασικά Σημεία

*O τρόπος με τον οποίο μας επηρεάζει το στρες, εξαρτάται από μια ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις που δημιουργούνται και την ικανότητά μας να αντεπεξέλθουμε.
*Τα συμπτώματα του στρες μπορεί, μερικές φορές, να είναι συνέπειες της ανικανότητας του ατόμου να το αντιμετωπίσει.

Καθώς μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, γινόμαστε καλύτεροι στο να γνωρίζουμε τι να περιμένουμε στην καθημερινή μας ζωή και τι να κάνουμε γι' αυτά που μας αναστατώνουν. Βελτιωνόμαστε στο να αντιμετωπίζουμε το απρόσμενο. Μαθαίνουμε να ρυθμίζουμε στον τρόπο που συμπεριφερόμαστε, προκειμένου να κατανοήσουμε οτιδήποτε και να αντεπεξέλθουμε σ' αυτό. Συνήθως, αυτή είναι μια διαδικασία ταχύτατη και σπάνια αντιλαμβανόμαστε ότι «αντιμετωπίζουμε στρες». Όταν όμως λαμβάνουν χώρα ιδιαίτερα σημαντικά γεγονότα, όπως ο γάμος, η γέννηση ή ο θάνατος ενός πολύ κοντινού μας προσώπου, οι αντιδράσεις και ο τρόπος με τον οποίο τα αντιμετωπίζουμε είναι περισσότερο προφανείς σ' εμάς.

Προκειμένου να συμβαδίζουμε αρμονικά με το στρες, χρειάζεται να αφιερώσουμε κάποια ώρα για να σκεφθούμε τις πηγές του στρες στη ζωή μας και αν οι σωματικές και οι συναισθηματικές αντιδράσεις μας σ' αυτό είναι χρήσιμες και λογικές ή μας εμποδίζουν στο να το αντιμετωπίσουμε και να αναλάβουμε τον έλεγχο. Αν και μελέτες έχουν δείξει ότι η ικανότητα τού να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις είναι μερικώς έμφυτη, αποτελεί επίσης ζήτημα εκπαίδευσης, ανατροφής και εξάσκησης.

Στην κοινωνία διδάσκεται κανείς,
αλλά μόνο στη μοναξιά εμπνέεται
Γκαίτε

Πως να Ξεπερασετε το Στρες;

Πώς αθροίζεται το στρες

Βαθμός στρες=Ενδεχόμενα γεγονότα που προκαλούν στρες
+Αντίδραση στα γεγονότα (σωματική, συναισθηματική ή συμπεριφοράς)
+Σημασία των γεγονότων σ' εμάς (ευχάριστα, λυπηρά ή αδιάφορα)

Έχετε κάθε λόγο να είστε αισιόδοξοι ότι θα καταφέρετε να ξεπεράσετε το στρες που καταλαμβάνει τη ζωή σας. Υπάρχουν διάφορες απλές και αποτελεσματικές μέθοδοι που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να μειώσετε και να νικήσετε το στρες και, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτές οι μέθοδοι αυτοβοήθειας αποδεικνύονται πολύ πετυχημένες. Αν και σχεδόν όλοι υπόκεινται σε κάποιο είδος στρες, μόνον ελάχιστοι αντιδρούν αναπτύσσοντας σωματική ή συναισθηματική ασθένεια που απαιτεί βοήθεια ειδικού.

Αυτό συμβαίνει γιατί ο τρόπος με τον οποίο επιδρά πάνω μας το στρες εξαρτάται από μια ισορροπία ανάμεσα στις απαιτήσεις των γεγονότων (ή του γεγονότος) που προκαλούν το στρες και της ικανότητάς μας να τις αντιμετωπίζουμε (που μπορεί να ποικίλλει σημαντικά). Ενδεχόμενη μεγάλη έλλειψη ισορροπίας μεταξύ αυτών των απαιτήσεων και της ικανότητας για αντιμετώπισή τους, μπορεί να καταλήξει στο είδος του στρες που δεν μας κάνει καλό. Δείτε το με έναν διαφορετικό τρόπο: το συνολικό επίπεδο του στρες εξαρτάται από μια περίπλοκη ισορροπία που συμπεριλαμβάνει το γεγονός που το προκαλεί, την αντίδρασή μας σ' αυτό από την άποψη των φυσικών επιδράσεων, τα συναισθήματα και την εξωστρεφή συμπεριφορά, και το πόσο σημαντικό είναι το γεγονός για εμάς (είναι κάτι το οποίο μας κάνει πολύ ευτυχισμένους, βαθιά δυστυχισμένους ή μήπως δεν είναι πολύ σημαντικό;).

Για παράδειγμα, αν ο Τζον Σμιθ, που έχει υποθηκεύσει περιουσιακά στοιχεία ενώ έχει σύζυγο, τρία παιδιά, μια δουλειά που του αρέσει και είναι σημαντική γι' αυτόν, απολυθεί, υπόκειται πλέον σε μεγάλο στρες. Το γεγονός έχει γι' αυτόν μεγάλη σημασία και μπορεί να υποφέρει από διάφορα συμπτώματα (ανικανότητα να κοιμηθεί, να φάει ή να χαλαρώσει) και συναισθηματικές αντιδράσεις (εκρήξεις θυμού και εκνευρισμού) που επηρεάζουν τη συμπεριφορά του προς τους άλλους.

Η Τζιλ Μπράουν, από την άλλη, είναι 23 χρόνων, με πολλά προσόντα, χωρίς υποχρεώσεις και με μια δουλειά που την θεωρεί βαρετή. Αν απολυθεί, μπορεί να μην επηρεασθεί πολύ. Αντίθετα, μπορεί να νιώσει ότι το γεγονός αυτό την αναγκάζει να προβεί σε ολοκληρωτική αλλαγή και ίσως να ανακουφιστεί και να χαλαρώσει, να νιώσει καλύτερα, όπως ποτέ δεν ένιωσε επί χρόνια. Σ' αυτήν την περίπτωση το στρες έχει μια θετική πλευρά και ήταν αναγκαίο, για να προσθέσει ένα απαραίτητο στοιχείο αλλαγής στη ζωή της. Μπορούμε να δούμε από αυτό ότι παρόμοια στρεσογόνα γεγονότα ενδέχεται να προκαλέσουν σε διαφορετικούς ανθρώπους τελείως διαφορετικές αντιδράσεις.
health.in.gr

Πρόσεξε τις σκέψεις σου γίνονται λόγια,
Πρόσεξε τα λόγια σου γίνονται πράξεις,
Πρόσεξε τις πράξεις σου γίνονται συνήθειες,
Πρόσεξε τις συνήθειές σου γίνονται χαρακτήρας,
Πρόσεξε το χαρακτήρα σου γίνεται η μοίρα σου.
"Χ. Γκιμπράν"

Stress Relief with Emotional Freedom Technique (EFT)

Music in Beautiful Nature -Music: Yoshiki - Good bye

ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΠΙΝΕΛΑ, ΕΧΕΙΣ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ,
ΖΩΓΡΑΦΙΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΚΑΙ ΜΠΕΣ ΜΕΣΑ
Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Το στολίδι του ανθρώπου είναι η σοφία.
Το στολίδι της σοφίας είναι η ηρεμία.
Το στολίδι της ηρεμίας είναι η ανδρεία.
Το στολίδι της ανδρείας είναι η πραότητα.
"Ανατολική σοφία"

Aνήκει στη φύση της παιδικής ψυχής να έχει απόλυτη ανάγκη από την αγάπη, την προστασία και την αποδοχή των γονιών του

Πώς μπορεί το παιδί σας να φέρεται «σωστά»;

«Δεν μπορείς να φας σοκολάτα πριν το μεσημεριανό σου», «Mη χτυπάς την αδελφή σου», «Δεν ζωγραφίζουμε στους τοίχους, μόνο στο χαρτί!», «Tελείωσε πρώτα τα μαθήματά σου και μετά θα παίξεις». Yπάρχουν χιλιάδες πράγματα που πρέπει κάθε μέρα να υποδεικνύουμε στα παιδιά μας να κάνουν και αλλά τόσα από τα οποία πρέπει να τα αποτρέπουμε. Γιατί τόσο συχνά η συνεργασία μας μαζί τους μοιάζει τόσο δύσκολη; Tι μπορούμε να κάνουμε για να τη διευκολύνουμε;




Tι σημαίνει «πειθαρχία»;

Tι ακριβώς επιδιώκουμε όταν λέμε ότι θέλουμε να μάθουμε τα παιδιά μας να συνεργάζονται και να φέρονται σωστά; Mια πιθανή απάντηση ίσως να είναι ότι θα θέλαμε τα παιδιά μας να είναι πειθαρχημένα. Tι θα πει όμως αυτό; Aν αναζητήσουμε στο λεξικό το ακριβές νόημα αυτής της λέξης, θα δούμε ότι πειθαρχία σημαίνει: «Υποταγή στους ανώτερους ή σε ορισμένες αρχές, υπακοή στις διαταγές, στους νόμους, στους ισχύοντες κανόνες». Eίναι αλήθεια ότι κάποιες φορές αισθανόμαστε τόσο κουρασμένοι, που η εικόνα ενός πειθήνιου παιδιού, που αποτελεί υπόδειγμα καλών τρόπων και ακολουθεί πιστά τους κανόνες του σπιτιού, είναι πάρα πολύ ελκυστική. Kανένα όμως από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν εξασφαλίζει τον αληθινό αυτοέλεγχο όταν εμείς δεν είμαστε εκεί να τον επιβάλουμε. Στην πραγματικότητα, το μοναδικό είδος πειθαρχίας που αξίζει τον κόπο να ενθαρρύνουμε είναι η αυτοπειθαρχία, η αφομοίωση δηλαδή της καλής συμπεριφοράς χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να συγκρουόμαστε για να την επιβάλλουμε. Mε εξαίρεση την εξασφάλιση της προσωπικής ασφάλειας των παιδιών μας, οι υποδείξεις μας αποκτούν αξία μονάχα τη στιγμή που εσωτερικεύονται ως κομμάτι της συνείδησής τους, ακόμα και όταν εμείς απουσιάζουμε.




Συνείδηση: ένας κατάσκοπος με το μέρος μας

Aς ξεκαθαρίσουμε κάτι. Mέχρι την ηλικία των τεσσάρων περίπου ετών, το παιδί δεν έχει σε βάθος συνείδηση του «σωστού» και του «λάθους». Aντιλαμβάνεται, βέβαια, ότι κάποιες συγκεκριμένες πράξεις χαίρουν της αποδοχής των γονιών του και κάποιες όχι και μπορεί να αισθανθεί ακόμα και ντροπή όταν «πιαστεί επ’ αυτοφώρω» να κάνει κάτι (κατά τους γονείς) ανεπίτρεπτο. H ντροπή όμως αυτή βασίζεται εξ’ ολοκλήρου στο κατά πόσον υπάρχουν μάρτυρες. Δεν είναι ακόμα ανεπτυγμένο ένα εσωτερικό σύστημα ελέγχου. Eάν π.χ. φάει όλα τα «απαγορευμένα» σοκολατάκια και κανείς δεν το αντιληφθεί, δεν αισθάνεται κανενός είδους τύψεις. Ωστόσο, γύρω στην ηλικία των τεσσάρων ετών, τα πράγματα αλλάζουν, γιατί οι γονείς αποκτούν μία κατάσκοπο που δουλεύει γι’ αυτούς, τη συνείδηση. Tην επίκτητη δηλαδή ικανότητα που χαρακτηρίζει τον άνθρωπο να ενεργεί με βάση ηθικούς κανόνες και να διακρίνει το καλό από το κακό.




H φύση της παιδικής ψυχής

Δεν υπάρχουν οδηγίες, ούτε μέθοδος στη διαδικασία διαμόρφωσης συνείδησης και χαρακτήρα του παιδιού μας. Όσα βιβλία με οδηγίες προς ναυτιλλομένους και να διαβάσουμε, όσα σεμινάρια και να παρακολουθήσουμε, όσους ειδικούς και να συμβουλευτούμε, τελικά η ουσία βρίσκεται στο εξής: Aνήκει στη φύση της παιδικής ψυχής να έχει απόλυτη ανάγκη από την αγάπη, την προστασία και την αποδοχή των γονιών του. O βασικότερος λόγος, λοιπόν, που το παιδί τελικά ενστερνίζεται τους κανόνες του σπιτιού και σταδιακά λειτουργεί όλο και περισσότερο σύμφωνα με αυτούς είναι για να εξασφαλίσει αυτή την αγάπη και την αποδοχή. Mέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι γονείς γίνονται πρότυπα συμπεριφοράς προς τα οποία τα παιδιά αρχικά λειτουργούν μιμητικά και στη συνέχεια τα αφομοιώνουν ως κομμάτι του χαρακτήρα τους. Eξυπακούεται ότι όταν το παιδί αισθάνεται ότι οι γονείς του δεν εγκρίνουν τη συμπεριφορά του, βιώνει μια απώλεια της αυτοεκτίμησής του, αισθανόμενο ενοχές. Oι ενοχές είναι κατά κάποιον τρόπο η εξέλιξη της ντροπής και βιώνονται ακόμα και όταν ο μόνος μάρτυρας των πράξεών μας είναι ο εαυτός μας. Παρά την κακή φήμη των ενοχών, λοιπόν, έως ένα σημείο μάς είναι απαραίτητες για τη διαμόρφωση της συνείδησης, που οδηγεί στον αυτοέλεγχο. Έτσι, τα συναισθήματα ενοχής εμποδίζουν τελικά την επανάληψη της μη αποδεκτής πράξης και επιτρέπουν την εδραίωση της συνεργασίας μέσα στην οικογένεια.




Yγιής και τυραννική συνείδηση

Πολλοί γονείς μπορεί να αισθανθούν σοκαρισμένοι από αυτήν τη διαπίστωση, γιατί η ενοχή στις μέρες μας έχει δαιμονοποιηθεί. Eδώ θα πρέπει να κάνουμε μια ξεκάθαρη διάκριση ανάμεσα στην προσωρινή απόσυρση της αποδοχής μας σε μια κατά τα άλλα τρυφερή σχέση, όταν το παιδί συμπεριφέρεται άσχημα, και στη γενικευμένη και σταθερή απουσία τρυφερότητας μέσα σε αυτήν τη σχέση. H απόσυρση της αποδοχής μας προς το παιδί, σε σχέση με μια συγκεκριμένη πράξη, εάν δεν συντελείται στο πλαίσιο μιας στενής συναισθηματικής σχέσης, φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα. Σε μια σχέση που δεν υπάρχει ισχυρός δεσμός αγάπης και τρυφερότητας, η κριτική το μόνο που επιτυγχάνει είναι να επαληθεύει αυτό που ήδη υποψιάζεται το παιδί: ότι δεν αγαπιέται και πως, ό,τι και να κάνει, δεν θα κερδίσει τη γονική αποδοχή και αγάπη. Aυτή η διαπίστωση αποτελεί αντικίνητρο. H δυσφορία μας, με άλλα λόγια, «πιάνει τόπο» μόνο όταν κατά τα άλλα η σχέση μας με το παιδί μας χαρακτηρίζεται από θετικά συναισθήματα και αρμονία. Oι απαραίτητες για τη διαμόρφωση μιας υγιούς προσωπικότητας ενοχές οφείλουν την κακή τους φήμη στα θολά όρια μεταξύ της τυραννικής και της υγιούς συνείδησης. Mία υγιής συνείδηση βιώνει ενοχές όταν πραγματικά κρίνει ότι οι ενοχοποιητικές πράξεις καταπατούν ένα (έστω υπό διαμόρφωση) σύστημα αξιών, αποτρέποντας την επανάληψη της ίδιας συμπεριφοράς. Aπό την άλλη, η τυραννική συνείδηση συμπεριφέρεται με ένα σαδιστικό τρόπο. H ψυχαναλύτρια Σέλμα Φρέιμπεργκ (Selma Fraiberg) παρομοιάζει τη σαδιστική συνείδηση με έναν εσωτερικευμένο ανακριτή της Γκεστάπο που ενοχοποιεί δίχως έλεος οποιαδήποτε σκέψη θεωρεί, έστω και εν δυνάμει, επικίνδυνη, κατηγορώντας, απειλώντας και βασανίζοντας. Mία υγιής συνείδηση δημιουργεί ενοχές σε ένα παιδί που κατάλαβε ότι δεν μπόρεσε να ελέγξει την οργή του και κλότσησε τον πατέρα του, ο οποίος στη συνέχεια δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του γι’ αυτή την πράξη. Mία νευρωτική συνείδηση δημιουργεί ενοχές σε ένα παιδί για οποιοδήποτε συναίσθημα ανταγωνισμού, αδυνατώντας να διακρίνει μεταξύ αποδεκτής ορμητικότητας και μη αποδεκτής βίας. Tο παιδί αυτό καταλήγει να αποφεύγει να κλοτσήσει ακόμα και μια μπάλα.




Tιμωρία σημαίνει συνέπεια

Δεν είναι όμως όλες οι μορφές τιμωρίας αναποτελεσματικές και προς αποφυγή. Yπάρχουν φορές που η αποδοκιμασία των γονέων πρέπει να είναι συγκεκριμένη και απτή. Aυτό που έχει όμως σημασία είναι η τιμωρία αυτή να απορρέει ως φυσική συνέπεια της συμπεριφοράς του παιδιού και όχι σαν εκδίκηση (για την ακρίβεια, η λέξη συνέπεια μπορεί μάλιστα να αντικαταστήσει τη λέξη τιμωρία). Όταν, για παράδειγμα, η εξάχρονη Άννα, την ώρα του οικογενειακού δείπνου, χτυπάει τα αδελφάκια της, οι γονείς της, χωρίς να της αφήσουν επιλογή, της λένε ότι θα πρέπει να πάει στο δωμάτιό της και να επιστρέψει όταν θα είναι έτοιμη να συμπεριφερθεί με αποδεκτό για την οικογένεια τρόπο. Έτσι, η Άννα βιώνει κατευθείαν τις συνέπειες των πράξεών της, παίρνοντας το μήνυμα ότι όταν δεν μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά της, αποκλείεται προσωρινά από την κοινή οικογενειακή δραστηριότητα. Eάν, αντί γι’ αυτό, την άφηναν στο τραπέζι, αλλά της στερούσαν την επόμενη μέρα ένα γλυκό που τρώνε όλοι οι υπόλοιποι, τότε το μήνυμα που θα εισέπραττε θα ήταν ότι οι γονείς της την εκδικήθηκαν. Kάτι τέτοιο θα τη θύμωνε, χωρίς να της διδάξει το παραμικρό, διαιωνίζοντας έτσι τον κύκλο της αντιδραστικότητας.




Tα όρια και η τρυφερότητα

Η διδασκαλία του αυτοελέγχου στα παιδία μας δεν μπορεί να απομονωθεί από την υπόλοιπη σχέση μας μαζί τους. Όταν προκύπτει σοβαρό πρόβλημα συμπεριφοράς, καλούμαστε να δούμε τη σχέση μας με το παιδί μας στο σύνολό της. O γονιός, στην προσπάθειά του να διδάξει στο παιδί του τον αυτοέλεγχο, πρέπει να διατηρήσει λεπτές ισορροπίες, ανοίγοντας ταυτόχρονα όλες τις βαλβίδες: της τρυφερότητας από τη μια, της ξεκάθαρης οριοθέτησης από την άλλη. Bοηθάμε λοιπόν, το παιδί να διαμορφώσει έναν υγιή αυτοέλεγχο όταν οι προσδοκίες μας από αυτό εκφράζονται ξεκάθαρα και ρεαλιστικά στη βάση της αγάπης και της σταθερότητας και με σεβασμό προς την ξεχωριστή προσωπικότητά του, όταν του επισημαίνουμε τα λάθη του, αφήνοντάς το να βιώσει τις ενοχές του γι’ αυτά χωρίς να ωθούμαστε από υπερβολικές και παράλογες απαιτήσεις.

Aμίνα Μοσκώφ
www.vita.gr

Relax Music 2

Η ζωή είναι εδώ και τώρα και καλό είναι να την απολαύσουμε χωρίς να παίρνουμε τα πάντα πολύ σοβαρά!

Η σημασία της αυτοεκτίμησης

Παρόλο που όλοι μας γνωρίζουμε την αξία της ‘πρόληψης’, συχνά ξεχνάμε ότι η πρόληψη σε θέματα ψυχολογικής υγείας βασίζεται σε έννοιες απλές, όπως ‘αγάπη’, ‘αποδοχή’, ‘ενθάρρυνση’, ‘επιβράβευση’ και πάνω απ’ όλα, υψηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση.

Αυτοεκτίμηση σημαίνει νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας, να θεωρούμε ότι αξίζουμε, να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είναι.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση βρίσκεται συχνά στη βάση της πυραμίδας των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στις σχέσεις, στη συμπεριφορά, στα συναισθήματα. Ενώ η υψηλή αυτοεκτίμηση, αυξάνει τις πιθανότητες να δημιουργούμε υγιείς διαπροσωπικές σχέσεις, να είμαστε ικανοποιημένοι και αποτελεσματικοί στις καθημερινές μας δραστηριότητες.




Ποια είναι όμως τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων με χαμηλή αυτοεκτίμηση;

-Αναφέρονται συχνά στον εαυτό τους με αρνητικούς χαρακτηρισμούς ή μειώνουν/υποβιβάζουν τα θετικά τους στοιχεία.

-Εστιάζουν στην αρνητική διάθεση των άλλων, ακόμα κι αν αυτή δε σχετίζεται με τη δική τους συμπεριφορά.

-Δεν δέχονται την κριτική ακόμα και όταν είναι εποικοδομητική, επειδή δημιουργεί δυσβάσταχτο άγχος.

-Ασκούν όμως σκληρή κριτική στους άλλους.

-Η απόδοση στο χώρο της εργασίας δεν ανταποκρίνεται στις δυνατότητές τους.

-Έχουν δυσκολία στη δημιουργία φιλικών ή ερωτικών σχέσεων.

-Επηρεάζονται πολύ από τα αρνητικά σχόλια των άλλων.

-Στενοχωριούνται επίσης υπερβολικά από τις αποτυχίες τους.

-Κατά συνέπεια είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο άγχος και την κατάθλιψη.




Αντίστοιχα, τι κερδίζουμε όταν έχουμε υψηλή αυτοεκτίμηση;

-Είμαστε και νιώθουμε αυτόνομοι, όχι εξαρτημένοι από τους άλλους ή έρμαια των περιστάσεων.

-Έχουμε πιο συχνά επιτυχίες σε όλους τους τομείς.

-Παίρνουμε πρωτοβουλίες και δεν φοβόμαστε να δοκιμάσουμε νέες δραστηριότητες ή να κάνουμε αλλαγές.

-Έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και δεν μας αποθαρρύνουν εύκολα οι δυσκολίες.

-Αναλαμβάνουμε μόνο τις ευθύνες που μας αναλογούν, δεν είμαστε ‘θύματα’ .

-Αντιμετωπίζουμε αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση της καθημερινότητας.

-Διαχειριζόμαστε και ξεπερνάμε τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).

-Ξέρουμε να παίρνουμε, αλλά και να δίνουμε θετικά συναισθήματα στους συνανθρώπους μας.




Τι μπορούμε να κάνουμε για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης;

* Να εκπαιδευτούμε! Ξέρουμε άραγε καλά τον εαυτό μας; Και η αυτογνωσία αλλά και οι επιτυχημένες ανθρώπινες σχέσεις (προσωπικές και εργασιακές) περνούν μέσα από μια διαδικασία μάθησης.Αν ανακαλύψουμε τις δυνατότητες και τις δυνάμεις μας, αν αποκτήσουμε καλές διαπροσωπικές σχέσεις, εκτιμάμε τον εαυτό μας πολύ περισσότερο.Να μη διστάσουμε λοιπόν να απευθυνθούμε στον κατάλληλο σύμβουλο / επαγγελματία ψυχικής υγείας που θα μας διευκολύνει προς αυτή την κατεύθυνση.Επίσης, μπορούμε να παρακολουθήσουμε εκπαιδευτικά ή και βιωματικά σεμινάρια στον τομέα της συμβουλευτικής και της ψυχολογίας. Έτσι ενισχύουμε τις γνώσεις μας, μας δίνονται νέες προοπτικές, αποκτάμε νέες ικανότητες διερεύνησης του εαυτού μας και δεξιότητες διαπροσωπικής επικοινωνίας.

* Να ξεκινήσουμε μια νέα δραστηριότητα σε κάτι που μας ενδιαφέρει.Εκεί θα βρούμε ανθρώπους με παρόμοια ενδιαφέροντα και θα αποκτήσουμε εμπιστοσύνη στις ικανότητές μας.Γενικά, η επικοινωνία με ανθρώπους που μας καταλαβαίνουν και η ενασχόληση με κάτι που ξέρουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε, τονώνει άριστα το ηθικό!

* Τέλος, μπορούμε να εφαρμόζουμε στην καθημερινή μας ζωή μερικές απλές τεχνικές για την ενίσχυση της αυτοεκτίμησης, όπως περιγράφονται παρακάτω.




Ενδεικτικές Τεχνικές για Ενίσχυση της Αυτοεκτίμησης

·Κάνω μία λίστα με τα θετικά μου χαρακτηριστικά.Αν επιμένω να καταγράψω και τα αρνητικά μου χαρακτηριστικά, βρίσκω τη θετική τους όψη.

·Καταγράφω τα θετικά της κάθε ημέρας (π.χ. έκανα ηλιοθεραπεία, αγόρασα ένα δώρο στη φίλη μου, έφτιαξα ένα ωραίο κέικ, πέρασα καλά στη δουλειά) και το θετικό συναίσθημα που είχα.

·Κάνω μία λίστα με τα επιτεύγματά μου, τις επιτυχίες μου, ό,τι κάνω καλά, ό,τι καταφέρνω, από τα πιο σημαντικά ως τα πιο ασήμαντα.

·Καταγράφω τις γκάφες ή τις αποτυχίες μου και βρίσκω την αστεία τους πλευρά. Αντιμετωπίζω τα λάθη μου με χιούμορ και μαθαίνω από αυτά, αποφασίζω να αποφεύγω την τελειοθηρία ή την τελειομανία, η ζωή είναι εδώ και τώρα και καλό είναι να την απολαύσουμε χωρίς να παίρνουμε τα πάντα πολύ σοβαρά!

·Γράφω το πώς θα ήθελα να νιώθω ή τι θα ήθελα να κάνω και το θυμίζω στον εαυτό μου π.χ. ‘είμαι άξιος’, ‘φροντίζω τον εαυτό μου’, ‘αρέσω στους φίλους μου’.

·Κάνω μία λίστα με τα στοιχεία που μου αρέσουν στον εαυτό μου: «Μου αρέσω γιατί....»

·Καταγράφω τρόπους με τους οποίους θα νιώσω καλύτερα, που δεν κοστίζουν σε χρήμα ούτε έχουν σχέση με φαγητό, π.χ. να κάνω μια βόλτα στην εξοχή, να χαζέψω τις βιτρίνες, να χαϊδέψω τη γάτα μου.

·Σκέφτομαι πράγματα που θα με κάνουν να γελάσω, τρόπους να βοηθάω τους άλλους, λόγους για να γιορτάζω, για τι μπορώ να είμαι περήφανος.

·Τέλος, κάθομαι παρέα με έναν καλό φίλο και συμφωνούμε να επαινούμε ο ένας τον άλλον για 10 λεπτά!
Κλείνοντας, να επισημάνουμε ότι είναι καλό να θυμόμαστε ότι στη ζωή δεν έρχονται πάντα τα πράγματα όπως τα περιμένουμε και υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην καταφέρουμε κάτι που θέλουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε. Εμπόδια υπάρχουν πολλά, αν δεν εκτιμάμε τον εαυτό μας βάζουμε από μόνοι μας ένα ακόμα!...

Η Τζίνα Χόνδρου είναι ψυχολόγος, ακαδημαϊκή διευθύντρια του κέντρου Thace του εκπαιδευτικού ομίλου Δομή
ygeia.tanea.gr
Πηγή : Web Only

Relax Music 1

Liv & Let Liv Meditative Pachelbel with Ocean

Η ντροπή:Ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα οδυνηρό, που αν ψάξουμε λίγο,το βρίσκουμε χωμένο ανάμεσα στις πιο παλιές μας αναμνήσεις

Ντροπή, το πιο παρεξηγημένο συναίσθημα


Η ντροπή: Ένα συναίσθημα πολύ γνώριμο και ταυτόχρονα ιδιαίτερα οδυνηρό, που αν ψάξουμε λίγο, το βρίσκουμε χωμένο ανάμεσα στις πιο παλιές μας αναμνήσεις. Άμεσα συνυφασμένη με την παιδική ηλικία και την αίσθηση του να είναι κανείς μικρότερος, αδύναμος και ανεπαρκής, που συνοδεύει τα πρώτα χρόνια της ζωής μας, θα θέλαμε να διαγράψουμε την ντροπή από το συναισθηματικό μας ρεπερτόριο και να μπορούμε να ζούμε χωρίς αυτήν. Είναι όμως τόσο φριχτό και τόσο απορριπτέο αυτό το συναίσθημα ή μήπως είναι απλά παρεξηγημένο;




Να ανοίξει η γη...

Αν κάνουμε μια αναδρομή στις δυσάρεστες αναμνήσεις μας, όλοι έχουμε να θυμηθούμε στιγμές ντροπής, στιγμές που μας «έπιασαν» να κάνουμε κάτι «απαγορευμένο», στιγμές που αποκαλύφθηκε κάτι που θα θέλαμε να μην ξέρει κανείς για μας, στιγμές που νιώσαμε να μας μειώνουν μπροστά σε άλλους, στιγμές που αισθανθήκαμε ότι η συμπεριφορά δικών μας ανθρώπων μας «ρεζιλεύει». Η ζωή είναι γεμάτη με τέτοια βιώματα ντροπής, που είναι από τα πιο οδυνηρά γιατί η ντροπή είναι ένα πολύ δυσάρεστο συναίσθημα. Ίσως γι’ αυτό και η επιστήμη της Ψυχολογίας ποτέ δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ντροπή, σε αντίθεση π.χ. με την ενοχή, το φόβο ή το θυμό. Υπάρχει κάτι το απειλητικό στο συναίσθημα της ντροπής, αν σκεφτεί κανείς ότι τη στιγμή που νιώθουμε ντροπή θέλουμε «να ανοίξει η γη να μας καταπιεί», «να εξαφανιστούμε από προσώπου γης», με λίγα λόγια να σταματήσουμε να υπάρχουμε για τους άλλους, έστω για μερικές στιγμές.




Γιατί ντρεπόμαστε;

Η ντροπή, λοιπόν, είναι ένα κατεξοχήν κοινωνικό συναίσθημα που πηγάζει από την αίσθηση ότι μας βλέπουν και συνδέεται άμεσα με το περιφρονητικό βλέμμα των άλλων, είτε γιατί όντως μας βλέπουν είτε γιατί εμείς το φανταζόμαστε. Άλλα συναισθήματα σχετίζονται συχνά με «πράγματα» (π.χ. φοβόμαστε τους κεραυνούς, τα σκυλιά ή το ύψος, αηδιάζουμε με ένα βρόμικο πιάτο ή μια άσχημη μυρωδιά, χαιρόμαστε με μια ωραία μουσική ή για την προαγωγή που πήραμε), όμως η ντροπή δεν υπάρχει χωρίς την «παρουσία» κάποιου άλλου ανθρώπου, είναι η απειλητική αίσθηση της περιφρόνησης ή της απόρριψης από τους άλλους.
Όταν νιώθω ντροπή είναι γιατί κάποιος με βλέπει όπως είμαι, αλλά δεν θέλω να είμαι, βλέπει κάτι σε εμένα που θα ήθελα να μην υπάρχει και φοβάμαι ότι θα με απορρίψει γι’ αυτό. Ντρέπομαι ή ντροπιάζομαι για στοιχεία μου που υπάρχουν (έστω και στιγμιαία, έστω και σε ελάχιστο βαθμό) και δεν μπορώ να αλλάξω, τουλάχιστον όχι άμεσα.





Ντρέπομαι:

• Γιατί έχω μια κρεατοελιά στο πιγούνι, γιατί είμαι χοντρός, γιατί νιώθω άσχημη, γιατί έχω πεταχτά αυτιά.
• Γιατί δεν καταλαβαίνω αυτό που λένε ή διαβάζω, γιατί νιώθω χαζός, γιατί δεν έχω αρκετές γνώσεις, γιατί δεν τα καταφέρνω καλά στο σχολείο...
• Γιατί με είδαν γυμνή, γιατί με έπιασαν να φιλάω ένα αγόρι, να λέω ψέματα, να κλέβω, να κοιτάω από την κλειδαρότρυπα...
• Γιατί με είπαν βρόμικο, ανίκανο, αχάριστο, αμόρφωτο, δειλό...
• Γιατί απέτυχα σε αυτό που είχα αναλάβει, γιατί έκανα ένα αδιόρθωτο λάθος, γιατί «κρέμασα κάποιον που βασιζόταν σε εμένα», γιατί δεν φέρθηκα καλά στο φίλο μου, γιατί έχω πολλά λεφτά ενώ άλλοι πεινάνε...
• Γιατί με το παιδί μου, το γονιό μου, το σύντροφό μου, συμβαίνει κάτι από τα παραπάνω.




Ντροπή και ταπείνωση

Η ντροπή μοιάζει πολύ με την ενοχή κι όμως είναι αρκετά διαφορετική. Η ενοχή προέρχεται από την αίσθηση της παραβίασης μιας απαγόρευσης και το φόβο της τιμωρίας και σχετίζεται άμεσα με την απαγορευμένη πράξη, δηλαδή αυτό που κάναμε ενώ δεν έπρεπε να το κάνουμε. Η ντροπή, από την άλλη, σχετίζεται με αυτό μέσα μας που μας κάνει να κάνουμε κάτι ή να είμαστε κάπως και προέρχεται από την αίσθηση της ταπείνωσης στα μάτια κάποιου ή κάποιων επειδή είμαστε έτσι και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Και τα δύο, όμως, είναι ιδιαίτερα δυσάρεστα συναισθήματα και χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον ως παιδαγωγικά «εργαλεία», με άσχημα πολύ συχνά αποτελέσματα.



Η δυσβάσταχτη και αναγκαία απόρριψη

O θεσμός της οικογένειας -και του σχολείου- έκανε χρήση των συναισθημάτων αυτών ως μέσο για να επιβάλλει την εξουσία στα μέλη της (ο φόβος της τιμωρίας και του ντροπιάσματος μεγάλωσε γενιές), σε βαθμό που πολύ συχνά ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Εκτός από το ξύλο και τις αμείλικτες τιμωρίες ως τρόπο διαπαιδαγώγησης, πολλοί γονείς ή δάσκαλοι χρησιμοποιούσαν και το διασυρμό ή την απειλή του διασυρμού και του ρεζιλέματος (π.χ. σε ορισμένα σχολεία αυστηρών αρχών, οι «ατίθασοι» μαθητές περιφέρονταν με μια ταμπέλα κρεμασμένη στο λαιμό τους που έγραφε το «παράπτωμά» τους). Αυτή η «εκμετάλλευση» του συναισθήματος της ντροπής ως μέσου εξουσίας -ενός συναισθήματος άλλωστε που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανθρώπινη ύπαρξη και δεν χρειάζεται να το «προκαλέσουμε» για να εμφανιστεί- οδήγησε στη «δυσφήμησή» της και στην αμηχανία των γονιών απέναντι σε καθετί που θα μπορούσε να ντροπιάσει τα παιδιά τους, γεγονός που μοιάζει σήμερα δυσβάσταχτο για πολλούς γονείς. Κι ενώ η πρόθεσή μας είναι να προστατέψουμε τα παιδιά μας από το οδυνηρό συναίσθημα της ντροπής, αλλά και της ταπείνωσης και της κατωτερότητας που μπορεί να το συνοδεύουν, συχνά αυτό που τελικά καταφέρνουμε είναι να τα στερούμε από τις συνέπειες των πράξεών τους και από την επαναξιολόγηση της συμπεριφοράς τους μέσα από την -δυσάρεστη μεν, αναγκαία δε- εμπειρία της απόρριψης.




Oι δύο όψεις της ντροπής

Το συναίσθημα της ντροπής έχει τη ρίζα του στις πρώτες στιγμές της ζωής, όταν βλέπουμε τι είμαστε μέσα στο βλέμμα της μητέρας. Όταν αυτό δηλώνει δυσαρέσκεια και μη αποδοχή, τότε μεγαλώνει μέσα μας η αίσθηση ότι κάτι «δεν πάει καλά», κάτι «στραβό» υπάρχει πάνω μας, κάτι «λάθος», κάτι «μη αγαπητό» (αυτό ακριβώς είναι και το συναίσθημα, κάθε φορά που ένα βλέμμα επιτιμητικό πέφτει πάνω μας). Ταυτόχρονα, αυτή η αίσθηση, όταν εναλλάσσεται με το αίσθημα της αποδοχής και της αγάπης από τους άλλους, είναι ένα από τα πιο δυνατά κίνητρα για να εξελιχθούμε, να αναπτύξουμε τις ικανότητές μας, να γίνουμε αυτόνομοι. Είναι επίσης ακρογωνιαίος λίθος στη διαμόρφωση ενός προσωπικού συστήματος αξιών. Στην πορεία της ζωής, η ντροπή μάς παρακινεί να ξεπεράσουμε ελλείψεις και στενά προσωπικά όρια και ταυτόχρονα περιορίζει την ύβρη και την υπερεκτίμηση του εαυτού μας και μας κάνει καλύτερους (συν)ανθρώπους.




Έχει περάσει η εποχή της ντροπής;

Χρειάζεται βέβαια πολύ συνειδητή προσπάθεια από το γονιό για το παιδί και από τον κάθε ενήλικο για τον εαυτό του, ώστε να πετύχει τη «σωστή δόση» ντροπής. Να καταφέρει, δηλαδή, η ντροπή του να παραμένει μέσα στα όρια της αίσθησης αμοιβαιότητας και της αλληλοεκτίμησης που μας συνδέει με τους άλλους και να μην παραμορφώνεται ούτε σε αίσθημα κατωτερότητας και κοινωνικής ανεπάρκειας ούτε σε κοινωνική αναλγησία, θράσος και έλλειψη σεβασμού. Και πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο, αφού η ντροπή μοιάζει να έχει αλλάξει πρόσωπο. Αν, για παράδειγμα, αρκετά πρόσφατα ακόμη, η θέα του γυμνού σώματος, η αποκάλυψη οποιουδήποτε «μυστικού» σεξουαλικού περιεχομένου ήταν πηγή απεριόριστης ντροπής, σήμερα οι γονείς παρακολουθούν καθημερινά σίριαλ με σκηνές σεξ (ήπιες έστω) μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους χωρίς να αισθάνεται κανείς τους ούτε καν αμηχανία. Θα μπορούσε σχεδόν να σκεφτεί κανείς ότι η εποχή της ντροπής έχει περάσει. Δεν είναι όμως ακριβώς έτσι. Μπορεί ένας έφηβος να μην ντροπιάζεται επειδή τον έπιασε ο καθηγητής του να καπνίζει, πόσοι έφηβοι όμως δεν αισθάνονται καθημερινά ντροπή επειδή δεν μπορούν να φορέσουν συγκεκριμένες μάρκες ρούχων ή νέοι άνθρωποι επειδή δεν μπορούν να συμμετέχουν στο λαμπερό life style που βλέπουν γύρω τους; Η ντροπή υπάρχει, είναι αρχέγονο συναίσθημα και η δύναμή της είναι η ίδια όπως ήταν πάντα. Αυτό που δεν είναι ίδιο είναι οι αξίες που την τροφοδοτούν και αυτές ίσως είναι που χρειάζεται να επαναδιαπραγματευτούμε.




Το ελληνικό φαινόμενο της (μη) ντροπής

Oι σχέσεις με τους κοινωνικούς θεσμούς στην Ελλάδα παραδοσιακά μοιάζουν να βασίζονται περισσότερο στην ντροπή παρά στην ενοχή, σε αντίθεση με τις περισσότερες δυτικές χώρες (οι γονείς έλεγαν στα παιδιά τους «Δεν ντρέπεσαι να το κάνεις αυτό και να σε ρεζιλέψουν;» και όχι «Μην το κάνεις αυτό γιατί απαγορεύεται»). Έτσι, ο καθένας ρύθμιζε την κοινωνική του συμπεριφορά (και) με βάση την ντροπή που ένιωθε απέναντι στους συγγενείς, τους φίλους, τους γνωστούς, τους γείτονες, που μπορούσαν κάθε στιγμή να τον «δουν», να τον «τσακώσουν». Στη σημερινή Ελλάδα, που ο καθένας ζει και κινείται σχεδόν ανώνυμα στο περιβάλλον του, δεν υπάρχει το βλέμμα όλων αυτών στους οποίους θα μπορούσε να ρεζιλευτεί, με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε πολύ λιγότερο την υποχρέωση να συμπεριφερθούμε «κόσμια» ή να εμφανίζουμε πρωτοφανή κοινωνική αναλγησία.




Τα reality show και οι πολιτικοί

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της στρέβλωσης της ντροπής είναι οι διάφορες εκπομπές τύπου reality show, όπου οι άνθρωποι κάνουν ουρές για να βγουν στην τηλεόραση και να βγάλουν σε κοινή θέα τα άπλυτά τους, τα κουσούρια τους και γενικά όλα όσα πριν μερικές δεκαετίες θα ήθελαν να μην ξέρει κανείς. Επίσης, η περίπτωση των πολιτικών που αποδεικνύονται δημοσίως καταφανώς ανίκανοι ή ανεπιτυχείς σε αυτό που κάνουν και συνεχίζουν να το κάνουν χωρίς την παραμικρή ένδειξη ντροπής, ταπείνωσης, μεταμέλειας, απολογίας.
ΛΟΥΪΖΑ ΒΟΓΙΑΤΖΗ
www.vita.gr

Ποιο το χρώμα της αγάπης - Λουδοβίκος των Ανωγείων