Παρασκευή, 9 Ιανουαρίου 2009

"Σουνάντα, είμαι σαν τον άνεμο. Μπορείς να κρατήσεις τον άνεμο μέσα στην γροθιά σου; ΄Ετσι είμαι. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσεις.



"Θα είμαι πάντα εκεί, μαζί σου"

Ποια ήταν η φύση της σχέσης μου με τον Κρίσνατζι; Υπήρχε στοργή και ήμουν εντελώς ανοιχτή απέναντί του. Ωστόσο υπήρχε πάντα και μια αίσθηση ότι ποτέ δεν τον ήξερα πραγματικά. Μπορούσε να μου λέει, "Σουνάντα, είμαστε φίλοι. Αν αρχίσω να έχω γεροντική άνοια και την παρατηρήσεις, πρέπει να μου το πεις." Ήταν τόσο ανοιχτός κι ωστόσο ήταν, με μια βαθιά έννοια, άγνωστος.
Κάποτε τον ρώτησα: "Τι είδους σχέση έχω μαζί σου;" Η απάντησή του ρίχνει λίγο φως σε ό,τι μπορούσε να περιμένει κανείς ή να μην περιμένει από 'κείνον. "Σουνάντα, είμαι σαν τον άνεμο. Μπορείς να κρατήσεις τον άνεμο μέσα στην γροθιά σου; ΄Ετσι είμαι. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσεις. Γι' αυτό σου λέω, μην προσκολλιέσαι σε μένα.. Το 'χω πει και σ' άλλους, να μην προσκολλώνται σε μένα.".
Του είπα ότι έβλεπα καθαρά πως δεν υπήρχε προσωπική σχέση μαζί του. Αυτή η σχέση δεν ήταν σαν οποιαδήποτε άλλη κανονική σχέση στοργής. Του είπα: "Για παράδειγμα, αν πέθαινε κάποιο κοντινό μου πρόσωπο, δε θα μπορούσα να έρθω σε σένα για παρηγοριά." Απάντησε: "Το τοποθετείς λάθος. Μην το τοποθετείς έτσι. ΄Εχω στοργή για τους ανθρώπους. Αλλά λέω, μην προσκολλιέστε πάνω μου, γιατί είμαι σαν τον άνεμο· δεν μπορείτε να τον κρατήσετε. Δεν υπάρχει τίποτα να κρατήσετε."
Ωστόσο, υπήρξε και κάτι άλλο που μου είπε αργότερα που μου έδωσε μια αίσθηση δύναμης και συμπαράστασης. ΄Ηταν κάτι που είχε ένα "μυστικιστικό" χαραχτήρα: "Κάνε το σωστό και θα είμαι πάντα εκεί, μαζί σου."

Από το βιβλίο της SUNANDA PATWARDHAN,
"A vision of the sacred. My personal journey with Krishnamurti"





Θα γελασεις απ'τα βαθη των χρυσων σου ματιων
Ειμαστε μεσ'το δικο μας κοσμο
Η πιο ομορφη θαλασσα
ειν'αυτη που δεν εχουμε ακομα ταξιδεψει
Τα πιο ομορφα παιδια
δεν εχουν μεγαλωσει ακομα
Τις πιο ομορφες μερες μας
δεν τις εχουμε ζησει ακομα
Κι αυτο που θελω να σου πω
το πιο ομορφο απ'ολα
δεν στοχω πει ακομα


Η πιο ομορφη θαλασσα




Maria Dimitriadi "dromoi palioi"

Ζωντανή μαγνητοσκόπηση από συναυλία στο Παλλάς το 1989.

"Δρόμοι παλιοί" σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και ποίηση Μανόλη Αναγνωστάκη.
Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη, στο πιάνο ο Τάσος Καρακατσάνης, στη κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου




Διώξε τη λύπη παλικάρι

Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι

Πώς να' βγω και να περπατήσω

Τα λόγια του να θυμηθώ

Με το φεγγάρι πώς

Αχ, πώς να τραγουδήσω

Με το φεγγάρι πώς να παρηγορηθώ

Manos Hadjidakis-Maria Dimitriadi"diokse ti lypi palikari"


"Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι" Μουσική Μάνος Χατζιδάκις, στίχοι Περγιάλης-Χατζιδάκις.
Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη, παίζει πιάνο ο Στέφανος Κορκολής και κιθάρα η Στέλλα Κυπραίου.




“Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μoνoπάτι προς αυτήν, και δεν μπoρεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρσμo, καμιά θρησκεία, καμιά oργάνωση...”

5 σχόλια:

mareld είπε...

O Τζίντoυ Κρισναμoύρτι γεννήθηκε τo Μάιo τoυ 1895 στo Μαντάναπαλι, κoντά στo Μαντράς. Η μητέρα τoυ πέθανε τo 1905 και o πατέρας τoυ, την επόμενη χρονιά, πήγε μαζί με τoυς τέσσερεις γιoυς τoυ να ζήσει στo 'Αντιαρ, όπoυ ήταν τα κεντρικά γραφεία της Θεoσoφικής Εταιρείας. Λίγο αργότερα ο Κρισναμούρτι υιοθετήθηκε από την Αnnie Besant, πρόεδρo της Θεοσοφικής που είχε πειστεί ότι τo αγόρι ήταν ο Παγκόσμιος Διδάσκαλος που περίμεναν οι θεοσοφιστές. Τρία χρόνια αργότερα τον πήγαν στην Αγγλία για να μορφωθεί, ενώ ίδρυσαν στό όνομά του το Τάγμα τoυ Αστέρoς της Ανατoλής που αριθμούσε χιλιάδες οπαδούς. Το 1929, όμως, ύστερα από 18 χρόνια ο Κρισναμούρτι το διέλυσε και επέστρεψε όλη την περιουσία του πίσω στους δωρητές της. Η αναγγελία της διάλυσης, εκείνη την ημέρα, άρχισε έτσι: “Πιστεύω ότι η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μoνoπάτι προς αυτήν, και δεν μπoρεί να πλησιαστεί μέσα από κανένα δρσμo, καμιά θρησκεία, καμιά oργάνωση...”
Από τότε o Κρισναμoύρτι -και μέχρι το θάνατό του, το Φεβρουάριο του 1986- συνέχισε να ταξιδεύει σε όλo τoν κόσμo μιλώντας, συζητώντας και ακoύγoντας αναρίθμητoυς ανθρώπoυς πoυ ήθελαν να τoν δoυν. Μιλούσε όπoυ τoν καλoύσαν -σε ιδιώτες και μικρά σχoλεία ή σε μέρη όπως Πανεπιστήμια ή τo Κέντρo Πυρηνικών Ερευνών στo Los Αlamos και τον Ο.Η.Ε. που τον παρασημοφόρησε για το έργο του, λίγο πριν πεθάνει, το 1985.
Ο Κρισναμούρτι ανέπτυξε τη μοναδική, πραγματικά, διδασκαλία του αντλώντας από την ίδια του την ύπαρξη και τη ζωή του, αφού δεν είχε διαβάσει κανενός είδους φιλοσοφικό ή θρησκευτικό βιβλίο. 'Εως τώρα έχουν εκδοθεί γύρω στα 80 δικά του βιβλία, ενώ τα περισσότερα έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 10 γλώσσες σε όλο το κόσμο. Υπάρχουν επίσης καταγραμμένες σε βιντεοκασέτες και κασέτες ήχου, δημόσιες ομιλίες του και προσωπικές συζητήσεις του με διάφορους επιστήμονες και πνευματικούς ανθρώπους, ενώ γι’ αυτόν έχουν γράψει κείμενα ο ΄Αλντους Χάξλεϋ, ο Χένρυ Μίλλερ, η 'Αιρις Μέρντοχ κ.ά.
O Κρισναμoύρτι ήταν ένας παγκόσμιος διδάσκαλος. Παρ’ όλο που είχε γεννηθεί από Ινδούς γονείς δε σταμάτησε να δηλώνει ότι δεν είχε καμιά εθνικότητα, ότι δε συνέχιζε καμμιά παράδοση και δεν ανήκε σε καμμιά ομάδα. Ο ίδιος έζησε όλα όσα έλπιζε πως θα μάθουν εκείνοι που τον άκουγαν.

mareld είπε...

O Τζίντoυ Κρισναμoύρτι απλά έδειχνε και χάραζε τη διαδρομή και ο καθένας μπορούσε μέσα από τη δική του ιδιαιτερότητα ως χαρακτήρας να τη διασχίσει. Τα μόνα εφόδια ήταν αγάπη και κατανόηση μέσα από την αγνότητα της ψυχής. Αφιέρωσε τον εαυτό του στο να βοηθήσει τους ανθρώπους να είναι απόλυτα και χωρίς όρια ελεύθεροι.

Τα κείμενα και οι ομιλίες του διαβάζονται μέχρι και σήμερα και λειτουργούν ως οδοδείχτες στην εξελικτική πορεία κάθε ανθρώπου που αναζητά την αλήθεια της ζωής. Ίδρυσε σχολεία στην Ινδία, την Αγγλία και την Αμερική. Το σύστημα της εκπαίδευσής του, πέρα από την κλασική παιδεία, βασιζόταν στις αμοιβαίες αληθινές σχέσεις δασκάλων και παιδιών, που μάθαιναν μαζί για την ελευθερία της έκφρασης και της γνώσης του εαυτού τους.

Ερατώ είπε...

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

Από τα αγαπημένα μου...
Καλή σου μέρα Mareld!

Ερατώ είπε...

να κάνω μια διόρθωση ..."φάσμα χαμένο του πόθου μου" ...

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

απλά και καταπληκτικά ..αυτά που αναφέρεις..

χαίρομαι που σε διάβασα θα τα ξαναπούμε ..ελπίζω ..