Πέμπτη, 12 Νοεμβρίου 2009

Oι τραυματικές και αγχογόνες εμπειρίες από πολύ νωρίς στη ζωή μπορούν να «αναπρογραμματίσουν» γονιδιακά τη συμπεριφορά των ενηλίκων..


Το στρες νωρίς στη ζωή αλλάζει τα γονίδια και έτσι δημιουργεί προβλήματα συμπεριφοράς

Μια τραυματική εμπειρία και γενικότερα το στρες νωρίς στη ζωή μπορεί να προκαλέσουν αλλαγές στα γονίδια και έτσι να οδηγήσουν σε προβλήματα συμπεριφοράς στο μέλλον, σύμφωνα με μια νέα γερμανική επιστημονική έρευνα, η οποία βασίστηκε σε πειράματα σε ποντίκια.
Η μελέτη, υπό τον Κρίστοφερ Μουργκατρόιντ του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής Μαξ Πλανκ του Μονάχου, δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature Neuroscience», σύμφωνα με το BBC.
Οι επιστήμονες μελέτησαν τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις του όψιμου άγχους στις ζωές των ποντικιών και διαπίστωσαν ότι τα στρεσαρισμένα πειραματόζωα παρήγαγαν αυξημένες ορμόνες που οδηγούσαν σε αλλαγές στην έκφραση των γονιδίων τους, κάτι που με τη σειρά της προκαλούσε μεταβολές στη συμπεριφορά τους στη διάρκεια της μετέπειτα ζωής τους.
Η έρευνα ανέλυσε με λεπτομέρεια, σε μοριακό επίπεδο, πώς ακριβώς οι τραυματικές και αγχογόνες εμπειρίες από πολύ νωρίς στη ζωή μπορούν να «αναπρογραμματίσουν» γονιδιακά τη συμπεριφορά των ενηλίκων, ρίχνοντας έτσι φως στο βιοχημικό μηχανισμό με βάση τον οποίο το στρες και το ψυχικό τραύμα μπορεί να προκαλέσουν μια σειρά από ψυχολογικά και νοητικά προβλήματα αργότερα.
Μεταξύ άλλων, οι ερευνητές διαχώρισαν τα νεογέννητα ποντίκια από τις μητέρες τους επί τρεις ώρες την ημέρα για διάστημα δέκα ημερών, ώστε αυτά να αισθανθούν εγκαταλειμμένα. Όπως διαπιστώθηκε στη συνέχεια, τα ζώα αυτά έδειξαν μικρότερη ικανότητα να τα βγάζουν πέρα με δύσκολες καταστάσεις στη ζωή τους και είχαν χειρότερη μνήμη.
Οι αλλαγές αυτές στη συμπεριφορά τους ήσαν «επιγενετικού» χαρακτήρα, δηλαδή προήλθαν από τις αλλαγές στο DNA τους. Οι αλλαγές κυρίως οφείλονταν στις επιπτώσεις του άγχους στο γονίδιο που ρυθμίζει την ορμόνη του στρες βασοπρεσίνη, με συνέπεια να παράγονται μεγαλύτερες ποσότητες από αυτήν αργότερα
στη ζωή.
Τα ανώτερα από το φυσιολογικό επίπεδα της βασοπρεσίνης ήσαν η βασική αιτία για τα κατοπινά προβλήματα συμπεριφοράς και μνήμης των πειραματόζωων. Όταν τα τελευταία έπαιρναν ένα φάρμακο που μπλοκάρει την παραγωγή αυξημένης βασοπρεσίνης, η συμπεριφορά και η μνήμη τους επέστρεφε στο φυσιολογικό.
Οι ερευνητές θεωρούν ότι μια ανάλογη διαδικασία λαμβάνει χώρα και στους ανθρώπους, οι οποίοι νωρίς στη ζωή τους υπέστησαν κάποια τραυματική ψυχική εμπειρία (κακοποίηση, εγκατάλειψη κ.α.) ή που έζησαν σε καθεστώς μεγάλου στρες, με συνέπεια αργότερα να αναπτύξουν κατάθλιψη ή άλλα προβλήματα.

http://www.nature.com/neuro/journal/vaop/ncurrent/abs/nn.2436.html

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2009

http://www.tovima.gr






1 σχόλιο:

mareld είπε...

"Αυτό που συνήθως θεωρούμε ως εαυτό, έχει πολλές όψεις. Υπάρχει ο σκεπτόμενος εαυτός, ο συναισθηματικός εαυτός, και ο λειτουργικός εαυτός ο οποίος κάνει τα πράγματα. Όλοι αυτοί μαζί συνιστούν τον εαυτό μας που μπορούμε να περιγράψουμε. Δεν υπάρχει τίποτα σ’ αυτές τις περιοχές που να μην μπορούμε να το περιγράψουμε’ για παράδειγμα, μπορούμε να περιγράψουμε τη σωματική μας λειτουργία: πηγαίνουμε μια βόλτα, γυρίζουμε σπίτι και καθόμαστε. Όσον αφορά το συναίσθημα: συνήθως μπορούμε να περιγράψουμε πώς αισθανόμαστε’ όταν συγκινούμαστε ή αναστατωνόμαστε, μπορούμε να πούμε ότι τα αισθήματα μας εμφανίζονται, κορυφώνονται, και εξασθενούν σε ένταση. Μπορούμε επίσης να περιγράψουμε τις σκέψεις μας. Αυτές οι όψεις του εαυτού που μπορεί να περιγραφεί, αποτελούν τους πρωταρχικούς παράγοντες της ζωής μας: ο σκεπτόμενος εαυτός μας, ο συναισθηματικός εαυτός μας, ο λειτουργικός εαυτός μας.

Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη όψη του εαυτού μας,ο παρατηρητής εαυτός"..

Φιλάκια καλημέρας!